!” อาหว่านมีความสุขมากความเศร้าที่กดทับอยู่ในใจนางตลอดสองสามเดือนที่ผ่านมาหายไปในที่สุด
นางวางแผน “ทันทีที่ข้ากลับมาคนพวกนั้นก็เอาใจข้า หึ! คิดว่าข้าไม่รู้ความคิดของพวกเขาหรือ ข้าจะไม่พาไปสักคนผู้ใดจะรู้ว่าพวกเขาถูกซื้อตัวไปกี่คนแล้ว อย่างไรคนที่พวกเราพามาจากเกาถางก็เพียงพอแล้ว…”
เมื่อพูดถึงปัญหานี้รอยยิ้มบนใบหน้าของหยางชูหายไปอย่างรวดเร็ว
“เจ้าอย่าพูดถึงเรื่องนี้มันทำให้ข้าปวดหัว!” หยางชูรู้สึกจิตใจหดหู่ขึ้นมาทันที
เขาปวดหัวเรื่องอะไรมีหรืออาหว่านจะไม่รู้นางพูดว่า “หากครั้งนี้นางไม่ยอมถอนหมั้น คุณชายแต่งกับคนอื่นเถอะเจ้าค่ะ ดูสิว่านางจะโกรธหรือไม่!”
หยางชูกระตุกมุมปาก “นางโกรธหรือไม่ข้าไม่รู้ แต่ข้าโกรธจนจะตายเป็นเรื่องจริง”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้อาหว่านก็สงสัย “แต่แปลกจริง ข้าสังเกตนางมานานไม่เคยเห็นนางทานยาเลย นานเพียงนี้เหตุใดถึงยังไม่มีบุตรอีก คุณชาย…ให้บ่าวจับชีพจรดูดีหรือไม่เจ้าคะ”
หยางชูเลิกคิ้วเขาเอียงตัวเข้าไปหา “เจ้าพูดอะไร”
นางสงสัยว่าร่างกายเขามีปัญหางั้นหรือ!
