กๆ สองเดือน
ความเยาว์เป็นสิ่งที่เขาปรารถนามากขึ้นเรื่อยๆ ในตอนนี้ ซึ่งเขาไม่มีทางได้มา
เขาอิจฉาความเยาว์ของหยางชู แค่มองดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายมีกำลังวังชาเต็มเปี่ยม ยิ่งไปกว่านั้นไม่ว่าเขาจะตาบอดแค่ไหน เขาก็เห็นว่าหยางชูดีขึ้นกว่าแต่ก่อน การพักตัวเป็นเวลานานกว่าสองปีนั้นแท้จริงแล้วเป็นการฝึกฝนแบบหนึ่งสำหรับอีกฝ่าย ขจัดความใจร้อนไม่มั่นคงของตนเองเมื่อก่อนออกไปเผยให้เห็นความสดใสของหยกอย่างแท้จริง
ฮ่องเต้เงียบ ไม่มีเสียงอะไรภายในซุ้ม
หยางชูคุกเข่า สายตามองต่ำไม่หงุดหงิดแต่อย่างใด
ในตอนที่ขุนนางทั้งหลายรู้สึกว่าบรรยากาศแปลกๆ ฮ่องเต้ก็เอ่ยขึ้นมาในที่สุด “เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีความผิด”
หยางชูก้มศีรษะลงและตอบว่า “กระหม่อมกล้าปฏิเสธพระเมตตาของฝ่าบาททำให้ฝ่าบาทเป็นกังวลแล้ว”
ฮ่องเต้พูด “รู้ก็ดีแล้ว เจิ้นให้เจ้าไปซีเป่ยเพราะต้องการให้เจ้าสัมผัสประสบการณ์ความลำบาก หลังจากนี้จะได้รู้ความไม่ก่อเรื่องอีก แต่เจ้าขุ่นเคืองเจิ้นแล้วไปขลุกตัวอยู่ในกองทัพตั้งใจทำให้เจิ้นโกรธหรือ ข้าให้บทเรียนเจ้าไม่มากพอหรือ”
หยางชูก้มหน้ารับฟัง
ฮ่องเต้ถอนหายใจ “เสด็จพี่ใหญ่ได้ทิ้งสายเลือดอย่างเจ้าไว้ พวกเราระมัดระวังมาหลายปีเพื่อปกป้องเจ้าดูเ
