ขอประทานอภัย!
“เจ้าคิดจะขออภัยอย่างไรล่ะ วางใจเถอะ ขอเพียงเจ้ามีความจริงใจ อาสามเป็นคนมีเมตตาไม่ทำให้เจ้าลำบากใจหรอก”
หยางชูพูด “ครั้งนี้ข้าได้ม้าพันธุ์ดีมากมายจากเป่ยหูว่ากันว่ามีลูกหลานม้าเหงื่อโลหิต[2] หลานเห็นว่าน่าสนใจ ไม่ทราบว่าเสด็จอาสามสนใจหรือไม่”
อันอ๋องตาเป็นประกาย “ม้าเหงื่อโลหิตหรือ ข้าสนใจ!”
หยางชูยิ้ม “เช่นนั้นจะส่งไปที่จวนท่านภายหลัง”
“ได้ๆ!” อันอ๋องโยนความขัดแย้งระหว่างทั้งสองออกไปอย่างรวดเร็ว
ไม่ใช่ว่าเขาโง่ แต่เขาเสียเปรียบมาตั้งแต่เล็กจึงคุ้นชินกับการไม่ถือสา อย่างไรก็ไม่มีผู้ใดสนับสนุนเขาถือสามากความไปคนที่ลำบากก็เป็นเขาอยู่ดี
“อ้อ ข้าว่าเสด็จพ่อดีต่อเจ้านะ” อันอ๋องจิกกัดไปคุยเล่นไป “นามตำแหน่งของข้ากับพี่รองเป็นชื่อเมือง แต่ของเจ้าเป็นชื่อแคว้น เป็นการข่มอาอย่างพวกเราอย่างแท้จริง”
หยางชูตอบแบบขอไปที “เป็นเพราะพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาท”
“จวนของเจ้าจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วอยู่ถนนสายเดียวกับข้า ต่อไปแวะมาหาข้าได้!” อันอ๋องเหลือบมองอีกสองคน “เมื่อก่อนข้าเกลียดเจ้าตอนนี้คิดว่าเจ้าน่าสนใจดี”
หยางชูอดกระตุกมุมปากไม่ได้ โส่วเซี่ยงหลู่เฉียนมองอยู่ด้านข้างอย่างเย็นชา คำพูดของฮ่อ
