ะได้รับค่าตอบแทนดีกว่า
อย่างเช่นคุณชายหยาง…อ้อไม่สิ เยวี่ยอ๋องจะเกรงใจเขามากขึ้น
เมื่อสมาชิกในตระกูลจี้กลับมาที่จวน หมิงเวยก็รออยู่ที่นั่นแล้วสองปีที่ไม่ได้เจอกัน แต่ก็ยังสนิทสนมอบอุ่นใจกันดี
จากนั้นทุกคนก็ทานข้าวด้วยกัน จี้เสียวอู่เองก็กลับมาแล้ว คู่หมั้นของเขาก็กลับบ้าน นักพรตซีเฉิงจึงให้เขาลาเป็นพิเศษ เดิมทีหมิงเวยคิดว่าเขาโตขึ้นมาก หลังจากทานข้าวเสร็จ…อืม อย่างที่คาดไว้แม้แต่สถานะของจูเอ๋อร์ก็ยังสูงกว่าเขา…
หลังทานอาหารเสร็จจี้เสียวอู่ก็รีบเร่งสร้างความสัมพันธ์กับน้องสาวของตน
ทั้งสองกำลังนั่งอยู่บนหลังคาข้างบ้านสีหน้าของเขาดูสิ้นหวัง
“พี่ห้าฝึกวิชาเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” หมิงเวยแบ่งพุทราให้เขา
“ดี ดีมาก!” จี้เสียวอู่รับพุทราจากนางมากัดแล้วถาม “เจ้าจะถอนหมั้นใช่หรือไม่”
หมิงเวยคายเมล็ดออกมาแล้วถาม “พี่ห้าอยากถอนหมั้นหรือ ข้าไม่มีปัญหา ไปบอกท่านลุงได้เลย!”
จี้เสียวอู่ “เจ้าควรเป็นคนพูดเรื่องนี้ไม่ใช่หรือ”
หมิงเวยกะพริบตา “เป็นท่านที่อยากถอนหมั้นไม่ใช่หรือ”
“นี่!” จี้เสียวอู่โกรธ “เจ้าสมคบคิดกับคนป่าเถื่อนนั่น เหตุใดถึงกลายเป็นเรื่องของข้าได้”
“ดูพี่ห้าพูดเข้า” หมิงเวยหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดมื
