ด่านเหลียงชวน กัวสวี่นั่งอยู่บนที่สูงพลางถอนหายใจ มองจากตรงนี้จะเห็นสันเขาเป็นคลื่นเล็กน้อย ทุ่งหญ้ากว้างไกลไม่มีที่สิ้นสุดมีแม่น้ำสายยาวงดงามผ่านพื้นหญ้าสีเขียวตรงไปไกล
เป็นทัศนียภาพที่งดงามมาก แต่กัวสวี่ไม่มีอารมณ์จะชื่นชมเลย เขากำลังคิดเกี่ยวกับครึ่งเดือนที่ผ่านมา ที่ถูกจงซู่ข่มขู่ให้เขียนรายงานสงคราม
ในสายตาของคนอื่นๆ เขาและจงซู่ให้การรับประกันกับหยางซาน อารมณ์ของคนผู้นั้นในตอนนี้เขารู้ดี หมวกใบนี้ไม่ว่าจะอธิบายอย่างไรเขาก็ถอดออกไม่ได้
พูดอีกอย่างก็คือหากตอนนี้ตนกลับเมืองหลวงก็จะเป็นพรรคพวกเดียวกับหยางซาน…แม้ว่าคนอื่นจะรู้ว่าเขาถูกบังคับ ฮ่องเต้จะสวมหมวกให้ ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปคนอื่นก็จะคิดว่าเขาเป็นเช่นนั้น ไม่มีทางอื่นให้ไป
กัวสวี่รู้สึกท้อแท้ เขาแสวงหาชื่อเสียงมายี่สิบปีทุกอย่างเสียไปเปล่าๆโดยไม่เกิดผลลัพธ์ใดๆ
สวรรค์รู้ว่าหยางซานเป็นทายาทของคนผู้นั้น!
สวรรค์รู้ว่าเหตุใดจงซู่ถึงกินน้ำมันหมูพอกใจ[1]! ฮ่องเต้ไม่ชอบหยางซานอย่างแน่นอน ไท่จื่อ ซิ่นอ๋อง และคนอื่นๆ ก็ยิ่งไม่ชอบเขา
อนาคตตนจะยังมีทางรอดอีกหรือ จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อไปยังราชสำนักอีกสักพักก็คงโดนไล่ออกอีกแล้ว…
กัวสวี่จนปัญ
