างมีความสุข
กัวสวี่ลงจากเนินเขาพลางคิดในใจท่านปิดตาไปเองแล้วกัน! บัญชีนี้ข้าจะจำเอาไว้! แต่ทางฝั่งอันอ๋องก็ควรผูกมิตรจริงๆ อย่างไรก็ไม่มีทางอื่นให้เดินแล้ว…
ทางด้านจงซู่พูดว่า “คนแซ่กัวนี่ใจแคบเสียจริงการหาเรื่องให้เขาทำเพื่อที่จะไม่ต้องกังวลว่าจะสร้างเรื่องให้พวกเราเดือดร้อนในภายหลัง เจ้านี่นะ! อายุขนาดนี้แล้วควรหาภรรยามีชีวิตดีๆ หากเกิดอะไรขึ้นกับตระกูลจงของพวกเราเจ้าจะเป็นสายเลือดเพียงหนึ่งเดียว”
ในขณะที่เขากำลังพูด ทหารผู้ส่งสารร่างกำยำขี่ม้าเข้าไปในค่ายใหญ่ ไม่นานหลังจากนั้นจงรุ่ยก็วิ่งจนแทบเหาะออกมา
“ท่านพ่อ!” เขาตะโกนเสียงแหบ “ฝ่าบาทมีพระราชโองการเรียกตัวหยางซานกลับสู่ราชวงศ์!”
จงซู่ที่เดินไปได้ครึ่งทางหยุดฝีเท้า จงซู่ และน้องชายของเขามองมาทางนี้ด้วยความประหลาดใจ
จงรุ่ยเอามือป้องปากราวกับคนบ้า “หยางซาน...ฮึ่ย! เขากลับไปใช้แซ่เจียง ได้รับแต่งตั้งเป็นเยวี่ยอ๋อง!”
……………
[1] น้ำมันหมูพอกใจ : ถูกครอบงำจนมืดบอดไร้มโนธรรม
