ในท้องพระโรงอันกว้างขวางมีเพียงเสียงของฮ่องเต้เท่านั้นที่ก้องกังวานเหล่าขุนนางที่ไม่ได้รับสัญญาณใดๆ ต่างตกตะลึง ขุนนางผู้ร่างพระราชโองการแทบจับพู่กันไว้ไม่อยู่
อะไรนะ…พวกเขาทั้งหมดคิดว่าจุดประสงค์ของการร่างพระราชโองการคือการชี้แจงข่าวลือมันจะกลายเป็น…เรียกกลับราชวงศ์ได้อย่างไร
นี่เล่นละครอะไรกัน
แม้ว่าจะมีข่าวลือออกมา และพวกเขาบางคนก็สงสัยในตัวตนของบุคคลนั้นจริงๆ แต่ไม่มีผู้ใดคิดว่าฮ่องเต้จะให้เขากลับเข้าราชวงศ์! ดังนั้นจากนี้ไปคุณชายหยางผู้นั้นจะเป็นสมาชิกของราชวงศ์ใช่หรือไม่
ฮ่องเต้เพียงกล่าวต่อไปว่า “บันทึกนามแท้จริงของเขาในแผนภูมิหยกประจำราชวงศ์ กระทรวงพิธีการแต่งตั้งเขาเป็น…”
เขาหยุดชั่วคราวหันศีรษะไปแล้วถามว่า “หลู่ชิง ท่านว่าให้เขานามว่าอะไรดี”
หลู่เฉียนตอบ “หย่งซีตั้งอยู่ในเยวี่ยตี้ ฝ่าบาทเลือกชื่อหนึ่งในเยวี่ยตี้โจวดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ส่ายหน้า “เขาเป็นลูกหลานของเสด็จพี่ใหญ่ไม่เหมือนผู้อื่น ยิ่งไปกว่านั้นเดินทางไปซีเป่ยจนประสบความสำเร็จในสงครามเป็นผู้ที่ควรพูดถึงเป็นอันดับแรก งั้นแต่งตั้งเขาเป็นเยวี่ยอ๋องตามตำแหน่งชินอ๋อง[1] บิดาของเขา…”
เมื่อเห็นใบหน้าที่ตกตะลึงของเหล่าขุนนาง ฮ่อง
