โอกาสนี้ลงมือ โป๋วหลิงโหวถือถ้วยชาไม่พูดอะไร
นางหลู่พูดอีกครั้ง “น้องสามเองนี่จริงๆ เลยทำให้คนขุ่นเคืองกันไปทั่ว ลูกหลานของซือฮว๋ายไท่จื่อหรือ โชคดีที่คนพวกนั้นสร้างเรื่องโกหก” สีหน้าของโป๋วหลิงโหวดูไม่น่ามอง
โกหกงั้นหรือ เกรงว่าจะไม่ใช่
เขาไม่ได้ฝึกวรยุทธ์ดังนั้นเขาจึงไม่ได้มีส่วนร่วมในเหตุการณ์นั้น แต่เขารู้สาเหตุการตายของน้องชายคนรองของเขา
น้องรองเสียชีวิตเนื่องจากการช่วยชีวิตซือฮว๋ายไท่จื่อไม่นานหลังจากนั้นน้องสะใภ้ก็มีอาการปวดหนักทำให้คลอดยากนอนป่วยอยู่ไม่กี่เดือนก็จากไป จากนั้นเขาถึงได้เห็นเด็กคนนั้น และเขามักจะรู้สึกว่าเด็กคนนั้นดูโตกว่าที่เขาคิดไม่กี่เดือน…
ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้นก็เกิดความโกลาหลขึ้นด้านนอกพ่อบ้านรีบเข้ามาบอกว่า “ท่านโหว พระราชโองการ มีพระราชโองการมาขอรับ!” ทุกคนในเรือนตื่นตระหนกทันที
นางหลู่ตะโกนขึ้น “มันเป็นเรื่องของเจ้าลูกกระต่าย[2]นั่นหรือ ท่านโหว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเราท่านต้องไปอธิบายกับฝ่าบาทนะเจ้าคะ!”
เห็นนางเป็นเช่นนี้ทำให้ซื่อจื่อหยางซวนโกรธมาก และกดนางให้คุกเข่าลงไป “พระราชโองการมาถึงแล้วเจ้าพูดอะไรออกมา รอรับพระราชโองการก่อนค่อยว่ากัน!” ขันทีท
