เจี่ยงเหวินเฟิงไม่คิดว่าอาจารย์ของเขาจะใจกล้าถึงเพียงนี้ ราชโองการลับนี้มองดูเหมือนไม่มีปัญหา ทั้งหมดเป็นไปตามระเบียบข้อบังคับ แต่เมื่อมองดีๆ อย่างละเอียดก็พบปัญหาใหญ่
ลายมือบนนั้นเป็นของโส่วเซี่ยงหลู่เฉียน! เหตุใดลายมือของหลู่เฉียนถึงมีปัญหางั้นหรือ เพราะหากผู้อาวุโสหลู่เซียงรู้ว่ามีราชโองการลับนี้เขาจะไม่สามารถกัดฟันโดยไม่ปล่อยได้ตลอดแน่นอน
เพราะฉะนั้นผู้อาวุโสหลู่เซียงจะไม่เคยเขียนราชโองการลับนี้อย่างแน่นอน
ในเมื่อไม่เคยเขียนดังนั้นจึงเป็นของปลอม ไม่แปลกใจเลยที่ก่อนหน้านี้เขาไม่จำเป็นต้องคำนับ
ฟู่จินเคี้ยวถั่วไปพลางพูดว่า “เมื่อครู่ข้าไปหาผู้อาวุโสหลู่เซียงมา”
“…” เจี่ยงเหวินเฟิงจินตนาการถึงสถานการณ์แล้วอยากจะฆ่าคนตรงหน้าให้ตายแทนหลู่เฉียน แต่มันดูไร้ยางอายมากกว่าการคุกคาม ลองนึกภาพผู้อาวุโสหลู่เซียงเปิดพระราชโองการลับนี้ อารมณ์ของเขาจะเป็นอย่างไรเมื่อเห็นลายมือของตนเอง ที่น่าเกลียดที่สุดคือกล้ำกลืนลมหายใจตนเองลงไป
ในเมื่อปลอมแปลงได้หนึ่งฉบับ เหตุใดจะปลอมแปลงฉบับที่สองไม่ได้เล่า
แม้ว่าราชโองการลับนี้ไม่ได้ไร้ที่ติอย่างสมบูรณ์ แต่ตราประทับบนนั้นสามารถใช้ตรวจสอบความถูกต้องได้ แต่จะมีประโยชน์อะไรที่จะ
