ะกูล พวกท่านปกป้องชายแดนมาหลายสิบปีบุตรชายจำนวนมากเสียชีวิตในสนามรบ ไม่ใช่เพื่อที่จะเป็นกบฏหรอกนะ”
จงซู่มองเขาอย่างแปลกใจ “กบฏอะไรกัน”
กัวสวี่ตกตะลึง “ท่านไม่ได้คิดก่อกบฏหรือ”
จงซู่เลิกคิ้ว “กบฏอะไร ตระกูลจงปกป้องแคว้นมาต่อรุ่นสู่รุ่นท่านคิดจะกล่าวหาข้าหรือ”
กัวสวี่สับสน “เช่นนั้นท่าน…”
เมื่อเห็นว่ามีปัญหาในการสื่อสารระหว่างทั้งสองคน ทหารคนสนิทที่เข้าร่วมกองทัพของจงซู่หัวเราะ “ใต้เท้ากัว ท่านเข้าใจผิดแล้วแม่ทัพจงหมายถึงให้ท่านบันทึกความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของการต่อสู้ครั้งนี้ให้คุณชายหยางเพื่อเป็นการปกป้องเขา”
“อ้อ…” กัวสวี่เข้าใจแล้ว
อ้อ หมายความเช่นนั้นนี่เอง! เขากลัวแทบตายคิดว่าจงซู่จะสนับสนุนให้เด็กนั่น…
ยังดีๆ แต่ให้ความดีความชอบ!
ถูกผลที่น่ากลัวกว่านั้นทำให้ตกใจแล้ว ตอนนี้กัวสวี่รู้สึกว่าความดีความชอบในครั้งนี้ไม่ได้ก็ช่างมันเถอะเขาจะงอก็ได้จะยืดก็ได้ เมื่อเห็นว่าต้องเสียเปรียบต้องก้มหัวให้คนรุ่นหลานก็ยังไม่สายเกินไปสำหรับบุรุษที่จะแก้แค้นอยู่ดี
หลังจากนั้นเขาก็ได้ยินจงซู่พูดว่า “ใต้เท้ากัว รายงานสงครามฉบับนี้ท่านเป็นคนเขียนเถอะ!” ทหารคนสนิทยื่นพู่กัน และหมึกให้เขาแล้วผายมือด้วยรอยยิ้ม
“เชิญขอ
