รับ”
“…” กัวสวี่ค้นพบว่ามันไม่ถูกต้อง “ตาเฒ่าจง ท่านคิดจะให้ข้ากระโดดลงหลุมไปด้วย! หากข้าเขียนรายงานสงครามฉบับนี้หมายความว่าข้าจะเป็นผู้รับรองใช่หรือไม่”
จงซู่พูด “ใต้เท้ากัว หลายวันก่อนน่าซูพาคนมาจับท่าน และหลังจากนั้นเรื่องได้รับการช่วยเหลือจากคุณชายหยางได้แพร่กระจายผ่านปากของนักเล่าเรื่องแล้ว”
ดวงตาของกัวสวี่เบิกกว้าง “จงซู่!”
เขาคิดวางแผนเอาไว้ก่อนแล้ว! บุญคุณที่ถูกช่วยชีวิตรวมทั้งรายงานสงครามนี้ จงซู่ผลักเอาความรับผิดชอบของตนเองออกไปจนหมดสิ้น แต่เป็นเขาที่จะทำให้ฮ่องเต้ขุ่นเคืองใจ!
ร้ายกาจมาก!
ร้ายกาจกว่าเขาเสียอีก!
มือของจงซู่ยังคงจับกระบี่แน่นแววตาของเขามืดมนกว่าเมื่อครู่ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการคุกคาม “ใต้เท้ากัว ท่านจะเขียนหรือไม่”
“…เขียน!”
กัวสวี่เริ่มต้นเขียนรายงานด้วยความเศร้า และโกรธเคืองเต็มหัวใจ เขาจะเลือกอะไรได้ล่ะ หากไม่เขียนจงซู่สามารถฆ่าเขาได้ในพริบตา
ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ถูกเปิดเผยออกหมดแล้วเป็นไปไม่ได้ที่จะเอาตัวออกจากเรื่องนี้ หลุมนี้ต่อให้ไม่อยากกระโดดก็ต้องกระโดดลงไป
แม้ว่าเขาจะกลับเมืองหลวงฮ่องเต้ก็คงคิดว่าเขาจะปกป้องหยางชู
กัวสวี่รู้ดีกว่าพวกเขาฮ่องเต้
