ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว หลังจากเทศกาลล่าสัตว์ในปีนั้น อาการปวดพระเศียรรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ อารมณ์ของพระองค์ก็เริ่มไม่แน่นอน
ฮ่องเต้ก็คือฮ่องเต้ ถึงแม้จะใจดีเพียงใด ความสงสัยของเขาก็มีมากกว่าคนทั่วไป ทำให้พระองค์สงสัยได้ตนจะล้างตนเองให้สะอาดได้อย่างไร
จึงทำได้เพียงช่วยหยางชู และโน้มน้าวให้ฮ่องเต้คิดว่าเขาไม่มีอันตราย ไม่อย่างนั้นหยางชูจะถูกตัดสินให้ตาย และเขาเองก็ต้องถูกฝังอยู่ข้างกันแน่
กัวสวี่เขียนเสร็จก็โยนพู่กันทิ้ง “พอใจหรือยัง!”
จงซู่อ่านจบ และพูดคุยกับทหารคนสนิทอย่างระมัดระวังจากนั้นก็ให้เขาเปลี่ยนแปลงบางจุด เมื่อพอใจแล้วก็ให้กัวสวี่ทำการคัดลอกอีกฉบับ จากนั้นทั้งสองก็ประทับตราร่วมกัน
กัวสวี่พูดอย่างหมดอาลัยตายอยาก “ข้ากลับไปได้หรือยัง”
จงซู่คารวะ “ขอบคุณใต้เท้ากัวมากที่ให้ความช่วยเหลือ”
กัวสวี่กระตุกมุมปากจากนั้นก็หันตัวเดินจากไป ตอนนี้เขาไม่อยากพูดกับตาเฒ่าจอมหลอกลวงคนนี้แม้แต่คำเดียว!
จงรุ่ยเดินเข้ามา “ท่านพ่อ เขาเขียนแล้วหรือ”
“ทนไม่ไหวก็ไม่เขียน” จงซู่ยื่นรายงานสงครามให้เขา “จดหมายเร่งด่วนส่งให้ถึงเร็วที่สุด”
รายงานด่วนจะถูกส่งไปยังราชสำนักโดยเร็วที่สุดผู้อาวุโสทั้งหลายจะทำการตรวจสอบซึ่งฮ่อ
