จงซู่ไม่มีเวลามานั่งสับสนปัญหานี้ เพราะซูถูมาแล้ว จงซู่โจมตีครึ่งทางและเข้าไปพัวพันกับทหารที่เหลือของเผ่าหูภายใต้คำสั่งของซูถู พัวพันกันตลอดทางไปจนถึงกองกำลังที่เหลียงชวน
ทั้งสองฝ่ายเริ่มต่อสู้กัน การต่อสู้นั้นดุเดือดจนจงซู่ถอนหายใจ
ไม่ว่าฮ่องเต้จะคิดอย่างไรเขาหวังที่จะวางรากฐานสำหรับสงครามครั้งนี้และเตรียมพร้อมสำหรับการออกรบทางใต้ นี่คือความฝันสามชั่วอายุคนของตระกูลจง และเป็นเจตจำนงของฮ่องเต้ไท่จู่ด้วย ไม่เพียงแต่จงรุ่ยเท่านั้นที่เห็นความเปลี่ยนแปลงของจงซู่ กัวสวี่เองก็สังเกตเห็นเช่นกัน
ตาแก่นี่คิดเล็กคิดน้อยมากรู้ว่าในกองทัพซีเป่ยมีเรื่องกับจงซู่ไม่ใช่เรื่องที่ดี หากตนต้องการเอาเปรียบจะต้องสร้างคุณงามความดีได้จริง ดังนั้นจึงไม่กล้าพูดอะไร
สงครามนี้กินเวลาสองเดือนจนสามารถเห็นทิวทัศน์ปลายฤดูใบไม้ร่วง อาจเป็นเพราะจงซู่กำลังกลั้นความโกรธ กองทัพแคว้นฉีโจมตีอย่างบ้าคลั่งภายใต้คำสั่งของเขา
ซูถูไม่อยากล่าถอย แต่เขาไม่สามารถควบคุมเผ่าอื่นได้ปีกซ้ายปีกขวาของเขาจึงถูกโจมตี เขาพ่ายแพ้ แต่ก็ไม่อยากถอยแล้วก็ไม่หลบด้วย
ไม่รู้ว่าจงซู่ไปกินยาอะไรมาถึงได้ดูเหมือนไม่กลัวตายเช่นนี้ เขาเป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียงจึงมีรูปแบบการโจ
