จงเยวี่ยมาที่ค่ายใหญ่เขาพักที่นี่ชั่วคราว เขาออกไปเก็บสมุนไพรทุกวัน และกลับมาเพื่อหารือเกี่ยวกับวิชาการแพทย์กับแพทย์ทหาร ทานข้าวกับจงซู่จากนั้นก็แยกย้ายไปพักผ่อน
ท่าทีเช่นนี้เหมือนกับที่เขาพูดในวันนั้นจริงๆ เขาพูดในส่วนของเขาเมื่อพูดจบแล้วจงซู่จะเลือกอย่างไรเขาจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว แต่เพราะคำพูดของเขาทำให้จงซู่นอนไม่หลับ
วันนั้นจงเยวี่ยถามตนว่าควรช่วยเหลือหรือไม่เขาตอบไปว่า “นี่ไม่ใช่เรื่องของคนหนึ่งคน แต่เป็นเรื่องของรากฐานของแคว้น และความมั่นคงของสถานการณ์ทางการเมือง น้องหก ข้าไม่สามารถลากตระกูลจงเข้ามาเกี่ยวข้องเพราะความรู้สึกส่วนตัวได้”
“เช่นนั้นแม้เขาจะเสียชีวิตอย่างไร้ความยุติธรรม พี่ใหญ่ก็ไม่คิดช่วยเหลือใช่หรือไม่” จงซู่เงียบ
จงเยวี่ยพูดอีกว่า “การมีอยู่ของเขาคุกคามเสถียรภาพของสถานการณ์ทางการเมืองจริงหรือ พี่ใหญ่ถามใจตนเองดูว่ากลัวความไม่สงบทางการเมืองหรือกังวลว่าตระกูลจะเสียความโปรดปรานจากฝ่าบาท”
“ก็ควรคิดถึงทั้งสองเรื่อง”
“เช่นนั้นก็ตอบแยกกัน พี่ใหญ่ ท่านคิดว่าการช่วยเหลือเขาจะทำให้เกิดความวุ่นวายทางการเมืองหรือไม่”
จงซู่เงียบอยู่นานในที่สุดก็ไม่สามารถขัดต่อใจตนเองได้จึงตอบไปว่า “ซือฮว๋ายไท่จื่อล่ว
