จงซู่สูงด้วยความโกรธเล็กน้อย “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเรื่องนี้ไม่ต่างจากข้ามขอบเขตที่ไม่สามารถก้าวเข้าไปได้เพราะหากก้าวเข้าไปตระกูลจงของพวกเราเป็นอันจบสิ้นแน่”
การแสดงออกของจงเยวี่ยยังคงไม่เปลี่ยนแปลง และเขาพูดอย่างเฉยเมย “พี่ใหญ่เป็นหัวหน้าตระกูลพูดแล้วผู้อื่นต้องเชื่อฟัง ข้ามาที่นี่เพื่อพูดในสิ่งที่ข้าต้องการจะพูดและข้าพูดจบแล้ว ท่านจะทำอย่างไรก็เป็นเรื่องของท่านข้าไม่สามารถบังคับได้”
จงซู่สงบลง “ได้ เจ้าว่ามา”
จงเยวี่ยชี้ไปที่จดหมาย “ปีนั้น…ท่านพ่อเข้าร่วมงานเลี้ยงของซือฮว๋ายไท่จื่อใช่หรือไม่”
จงซู่ไม่พอใจ “เหตุใดเจ้าพูดถึงท่านพ่อเช่นนั้นเหตุการณ์นั้นแต่เดิมเป็นอุบัติเหตุ ท่านพ่อไม่ได้เข้าร่วมพรรคด้วยก็แค่เคยร่วมงานกับองค์ชาย และโน้มน้าวใจเขาเท่านั้น ไท่จื่อเป็นองค์รัชทายาทหากเขาไม่ได้ทำอะไรผิดก็ไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้น”
จงเยวี่ยพูด “ข้ารู้ว่าท่านพ่อเป็นคนอย่างไร แต่ในสายตาของผู้อื่น ตอนนั้นการกระทำของพ่อก็ไม่ต่างจากการเข้าร่วมพรรค จนกระทั่งสุดท้ายผู้ใดจะรู้ว่าคนที่นั่งตำแหน่งนั้นจะเป็นคนผู้นั้น ท่านพ่อไม่ได้ตัดสินใจตั้งแต่แรกแล้วหรือว่าจะสนับสนุนซือฮว๋ายไท่จื่อ”
จงซู่เงียบ ที่พูดเช่นนั้นมัน…
“จนกระทั่งตอน
