จะรอความดีความชอบโดยที่ไม่ทำอะไรเลยได้หรือ ข้าแค่ให้โอกาสเขาเท่านั้น”
“เหอะๆ”
หยางชูลุกขึ้นปัดก้านหญ้าออกจากร่าง “เรื่องนี้ข้าส่งมอบให้ท่านข้าจะจับตาดูใต้เท้ากัว” จากนั้นเขาก็มองไปรอบๆ แล้วพึมพำ “แปลกจริงช่วงนี้ข้ามักจะรู้สึกว่ามีคนจ้องมองมาที่ข้า…”
“มองว่าท่านสง่างามหรือ” จงรุ่ยประชด “คงเป็นคนของผู้อาวุโสนั่นแหละ ต่อให้ท่านหล่อเหลาเพียงใดก็ไม่สามารถนอนด้วยได้จะมีประโยชน์อะไร”
“ไสหัวไป!” หยางชูเตะเขา “ข้าไม่สนใจบุรุษ!” จากนั้นก็เดินจากไป
จงรุ่ยมองแผ่นหลังของเขาแล้วพึมพำ “น่ากลัวจริงๆ เพิ่งผ่านมาเท่าไรเองก็กลายเป็นตาแก่เสียแล้ว”
กัวสวี่ตกหลุมพรางเข้าแล้วจริงๆ ตอนนี้เขารู้สึกสุขสมหวังมากครุ่นคิดอยู่ทั้งวันว่าจะกลับไปให้พวกน่ารังเกียจนั่นเห็นความรุ่งโรจน์ของเขาในตอนนี้
คำพูดของหยางชูเตือนเขาว่าหากนำภาพวาดกลับเมืองหลวง ฮ่องเต้จะได้เข้าใจถึงความยากลำบากของเขามากขึ้น อีกทั้งยังสามารถส่งต่อให้คนรุ่นหลังได้ด้วย…
วาด! ข้าต้องวาด!
กัวสวี่ยังคงจริงจังกับการทำสิ่งต่างๆ ในเมื่อต้องวาดรูปจะต้องสังเกตเป็นอย่างดี ทิวทัศน์ของเหลียงชวนนั้นงดงามวาดให้เหมือนจริงก็ดีแล้วซึ่งไม่เพียงสะท้อนถึงความสามารถของเขาเท่า
