“อาจารย์” เจี่ยงเหวินเฟิงเข้ามาในห้องหนังสือ
ฟู่จินถูจมูกที่กลายเป็นสีแดงแล้วจามจากนั้นก็พูดเสียงเบา “เจ้ามาดูอาการป่วยข้าหรือ!”
“ขอรับ ได้ข่าวว่าท่านป่วย” เจี่ยงเหวินเฟินเห็นฟู่จินเป็นเช่นนั้นก็แปลกใจ “ยังไม่ถึงช่วงเปลี่ยนฤดูเหตุใดท่านถึงป่วยกัน”
ฟู่จินเอาผ้าเช็ดหน้าปิดจมูกแล้วพูดว่า “เจ้าพูดเหมือนกินข้าวนิดเดียวจะหิวไม่ได้”
เจี่ยงเหวินเฟิงคุ้นเคยกับนิสัยส่วนตัวของอาจารย์ผู้นี้จึงถามออกไปทั้งที่สีหน้าไม่เปลี่ยน “ได้ยินว่าท่านไปจวนหลู่เซียงแล้วป่วยหรือ”
“ใช่” ฟู่จินถอนหายใจ “ยืนอยู่หน้าจวนหลู่เซียงกลางค่ำกลางคืนจะไม่ป่วยได้อย่างไร”
“เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ”
“จะอะไรอีกล่ะ ไท่จื่อจะถูกลงโทษ!”
ใช่ เมื่อไม่นานมานี้ไท่จื่อรับเรื่องการรักษาแม่น้ำมาดูแล ผลลัพธ์กลายเป็นตัดสินใจด้วยตนเองไม่ปรึกษาผู้ใด และดำเนินการโดยไม่ได้รับอนุญาตทำให้ฮ่องเต้โกรธมากจนไม่อยากคุยกับเขา
สำหรับเรื่องนี้ฟู่จินไปที่จวนหลู่เซียงหลายครั้งติดต่อกัน คนเหล่านั้นพูดว่าไท่จื่อมีอาจารย์เช่นนี้ช่างโชคดีมาก
เจี่ยงเหวินเฟิงเปลี่ยนคำพูดในใจต้องบอกว่าโชคร้ายต่างหากถึงจะถูก
เขาเหลือบมองออกไปข้างนอกและสั่ง “เหลยหง ข้าจะคุยกับอาจารย์เจ้าไปรอข้างนอกสัก
