ครู่เถอะ”
เหลยหงตอบกลับ “ขอรับ”
เมื่อเขาเดินออกไปเจี่ยงเหวินเฟิงถามเสียงเบา “เกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ อาจารย์ ท่านจงใจให้ตนเองป่วยหรือ”
ฟู่จินเช็ดน้ำมูกแล้วพูดด้วยเสียงที่แหบเล็กน้อย “เจ้ารีบส่งจดหมายไปซีเป่ย บอกเขาว่าสายลับของหวงเฉิงซือเคลื่อนไหวแล้ว ฝ่าบาทคิดจะสังหารเขา!”
เจี่ยงเหวินเฟิงตกใจ “อะไรนะ”
สีหน้าของฟู่จินไม่จริงจังไปกว่านี้แล้ว ซึ่งแสดงว่าเขาเอาจริง
เจี่ยงเหวินเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่งและถามว่า “ท่านไม่ต้องการใช้เส้นสายตระกูลหยางหรือ”
ฟู่จินส่ายหน้า “เผื่อไว้”
เจี่ยงเหวินเฟิงทราบว่าก่อนที่หยางชูจะออกจากเมืองหลวงเขาได้ทิ้งกำลังคนของตนเองเอาไว้ ในช่วงสองปีมานี้พวกเขาได้สร้างหน่วยข่าวกรองขึ้นมา
โดยปกติแล้วผู้ที่มีความมั่นใจอย่างอาจารย์จะไว้ใจหน่วยข่าวกรองที่ตนเองจัดการมาก แต่หากเขาพูดว่าเผื่อไว้แสดงให้เห็นว่าเขาจะรับความเสี่ยงไม่ได้แม้แต่น้อย
“นั่นเป็นเหตุผลที่ท่านไปจวนหลู่เซียงในตอนกลางค่ำกลางคืนหรือ”
ผู้ใดจะรู้ว่าฟู่จินมีสีหน้าไม่พอใจ “เรื่องรับมืออย่างไรข้าคิดเรียบร้อยแล้ว ก็แค่บังคับให้ตาแก่นั่นลงเรือลำเดียวกัน”
“…” เจี่ยงเหวินเฟิงถาม “อาจารย์…ท่านทำอย่างไร”
“มาถึงจุดนี้แล้วจะทำอย่างไรได้ ก
