ป็นเช่นนั้นจะว่าอะไรได้อีก ช่างเถอะถือว่าเห็นแก่น้ำใจของแม่นางหมิงก็แล้วกัน หากไม่มีนางเขากับเชี่ยนเหนียงคงถูกแยกจากกันตลอดไป
…………
ผ่านไปครึ่งเดือนข่าวลือในเมืองหลวงไม่เพียงแต่ไม่สงบลงเท่านั้น แต่ยังแพร่กระจายออกไปอย่างเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม
อย่างเช่น…
“คุณชายสามตระกูลหยางเป็นทายาทของไท่จื่อองค์ก่อนงั้นหรือ ไร้เหตุผลเกินไปหรือไม่ บิดาของเขาเป็นนายท่านหยางคนรองซึ่งมีทั้งชื่อและตัวตนไม่ใช่แมวหมาที่ไหน”
“มีอะไรเป็นไปไม่ได้กัน ย่าของเขาคือองค์หญิงหมิงเฉิง! ผู้ใดก็รู้ว่าองค์หญิงรักน้องชายมากหากเกิดอะไรขึ้นจริงๆ ก็ไม่แปลกที่จะซ่อนลูกหลานของน้องชายไว้ในจวนของตนเองด้วยการให้เขาเป็นหลานชายแทน!”
“ก็มีเหตุผล…”
“พูดถึงเรื่องนี้พระชายาของหลานชายเป็นสตรีตระกูลเผยซึ่งเป็นพี่น้องกับฮูหยินของนายท่านหยางคนรอง”
“เอ๋ ใช่คนที่อยู่ในวังหรือเปล่า”
“ใช่ๆๆ”
“ได้ยินมาว่าหญิงม่ายของนายท่านหยางคนรองที่อยู่ในวังหลวงผู้นั้นเป็นมารดาของคุณชายสามตระกูลหยาง ตอนนี้คุณชายสามตระกูลหยางเป็นทายาทของไท่จื่อองค์ก่อน หรือว่า…”
แม้ว่าจะไม่มีผู้ใดพูดประโยคนั้น แต่ทุกคนก็เข้าใจ
ข่าวลือถึงหูของฮ่องเต้อีกครั้งพระองค์ทรงกริ้วมากแต่เช้าจ
