แสงเทียนสลัว จดหมายลับวางบนโต๊ะทรงงานในท้องพระโรง ผ่านไปสองปีฮ่องเต้ดูแก่ชราขึ้นมากเกิดริ้วรอยที่หางตามากมาย ปีนี้เขาอายุสี่สิบแปดปีสำหรับขุนนางแล้วเป็นช่วงเวลาสูงสุดที่อำนาจ และกำลังกายใจเข้ากันได้มากที่สุด
อย่างฟู่จินผู้ซึ่งมีอายุเท่ากันกับเขาตอนนี้อยู่ในช่วงที่มีชื่อเสียง และความรู้รุ่งเรืองที่สุด หรือกัวสวี่ซึ่งอายุน้อยกว่าเขาสองสามปีเป็นคนอายุน้อยที่มีความสามารถในราชสำนัก แต่เขาที่เป็นฮ่องเต้…แต่ไหนแต่ไรฮ่องเต้ไม่เคยอายุยืนเลย เมื่ออายุห้าสิบก็ถือว่าแก่ชราแล้ว
ในช่วงสองปีที่ผ่านมาร่างกายของเขาแย่ลงเรื่อยๆ อาการปวดหัวเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ นอนน้อยลงเรื่อยๆ อากาศเปลี่ยนก็ป่วยแล้วเป็นไปไม่ได้ที่จะทำทุกอย่างด้วยตัวเองเหมือนเมื่อก่อน
ฮ่องเต้รู้สึกเสมอว่าสำหรับเขามีเวลาเหลือไม่มากแล้ว ด้วยเหตุนี้เขายิ่งต้องดำเนินการอย่างรวดเร็วพูดคำไหนคำนั้น ยิ่งเข้าใกล้ความตายมากเท่าไรยิ่งไม่อยากปกปิดข้อบกพร่องมากเท่านั้น
หลังจากอ่านจดหมายลับแล้วเขาก็หลับตาลงไม่พูดอะไร แสงเทียนส่องลงบนใบหน้าทอดเงาลงมาเป็นชั้นๆ องครักษ์เงาที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าไม่ขยับตัวไปไหน นิ่งเงียบราวกับรูปปั้น ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็ลื
