ชูเอ๋อร์เพียงคนเดียว หม่อมฉันหวังให้เขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขจะได้ไม่ทำให้ครอบครัวของไท่จื่อผิดหวัง”
ฮ่องเต้ปลอบนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อย่ากลัวไปเลยยังมีเจิ้นอยู่ เจิ้นจะสืบหาที่มา และกำจัดพวกเขาไม่ให้พวกเขามีผลกระทบต่อชูเอ๋อร์”
“จริงหรือเพคะ”
“เจิ้นเคยโกหกเจ้าที่ไหนกัน”
เผยกุ้ยเฟยหัวเราะลั่น และปาดน้ำตาให้ด้วยความเขินอายเล็กน้อย “อายุปูนนี้แล้วมาร้องไห้เช่นนี้ หม่อมฉันนี่อ่อนแอจริงๆ” นางพูดอีกว่า “ยี่สิบปีแล้วฝ่าบาทดูแลใต้หล้าเป็นอย่างดี พวกเขาจะก่อเรื่องอะไรได้ ฝ่าบาทอย่ากังวลไปเลย”
ฮ่องเต้ยิ้มทั้งสองก็พูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเผยกุ้ยเฟยก็กลับไปก่อน
ฮ่องเต้กลับไปนั่งหลังโต๊ะทรงงาน และมองดูจดหมายลับอย่างเหม่อลอย
องครักษ์เงากลับมาอย่างเงียบๆ ยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม
แสงเทียนสั่นไหวจนกระทั่งเกิดเสียง ‘ฟึบ’ ก่อนแสงนั่นจะเสถียรมั่นคง
ในที่สุดฮ่องเต้ก็ถอนหายใจและพูดว่า “ออกคำสั่งให้ค้างคาวราตรีไปซีเป่ย”
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง และพูดต่อว่า “เขาอยากทำเรื่องสำคัญใช่หรือไม่งั้นก็ให้เขาตายเพื่อแผ่นดินละกัน”
“พ่ะย่ะค่ะ”
องครักษ์เงาถอยออกไป ฮ่องเต้หยิบขนมที่เผยกุ้ยเฟยนำมาให้ด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้ สุ
