ดท้ายเขาก็นำขนมเข้าปากแล้วกินมันอย่างช้าๆ
ของอร่อยทานคนเดียวมีความสุขยิ่งกว่า
…………
หมิงเวยถามขึ้นทันที “ครั้งนี้ท่านพ่ายแพ้กลับมามีเงื่อนงำซ่อนอยู่ใช่หรือไม่เจ้าคะ” หยางชูกะพริบตา
“ท่านพ่ายแพ้กลับมา แต่ดูมีความสุขเช่นนี้ดูไม่เหมือนท่านเลยนะเจ้าคะ”
“เอ่อ…” หยางชูมองออกไปข้างนอก และพูดเสียงเบา “ได้ พวกเรารู้สึกว่าเวลาดูรีบเร่งมากเกินไป พอคิดล่อศัตรูให้เข้ามาอีกครั้งขอเพียงน่าซูตามมา พวกเราจะล้อมหน้าหลังใช้โอกาสนี้ฆ่าเขาซะ”
“ฆ่าเขางั้นหรือเจ้าคะ”
หยางชูพูดความจริง “ก็ไม่แน่ใจ เด็กคนนั้นรับมือยากจริงๆ ท่านบอกว่าเขาดูบริสุทธิ์มีชีวิตชีวา แต่ข้าเห็นเขาฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา”
หมิงเวยพูด “ทางรอดในทุ่งหญ้าก็เป็นเช่นนี้ สำหรับเขาแล้วการฆ่าคนในสนามรบกับการฆ่าแกะก็ไม่ต่างกัน”
คนที่คุ้นเคยกับการฆ่าตั้งแต่เด็กจะไม่คิดว่าการฆ่าเป็นสิ่งที่โหดร้ายเพราะสิ่งแวดล้อมเป็นเช่นนั้น พวกเขาต้องขโมยทุ่งเลี้ยงสัตว์ สัตว์ต่างๆ และสตรี นี่เป็นชีวิตของพวกเขาจะถูกหรือผิดถูกกำหนดโดยจริยธรรมและคุณธรรม พวกเขาที่ไม่เคยได้รับสิ่งนี้มาก่อนจึงไม่มีความคิดเช่นนั้น
ตกดึก ข้างนอกเงียบสงัด
หมิงเวยจัดเตียงแล้วพูดว่า “ท่านรีบพักผ่อนเถอะ”
“อืม…”
