องไหนหัวหน้าคือผู้ใดกัน”
ทหารนายนั้นงุนงงเล็กน้อย “ข้าน้อยไม่ทราบขอรับรู้แค่ว่าเป็นทหารที่ถอยทัพมาจากเหลียงชวน”
หมิงเวยกับหนิงซิวมองหน้ากันและพวกเขาต่างรู้สึกใจเต้นไม่เป็นจังหวะจดหมายฉบับสุดท้ายที่หยางชูส่งกลับมาเกี่ยวกับการไปเหลียงชวนของเขา หลังจากยกทัพจับศึกมาหกเดือน เขาก็สามารถเป็นผู้นำกองทัพเพียงลำพังได้ในเมื่อส่งเขาไปก็คงไม่มีกองทหารอื่นอีกแล้ว
หมิงเวยหันศีรษะและวิ่งออกไปมองใบหน้าของผู้ได้รับบาดเจ็บทีละคนว่ามีขุนศึกตระกูลหยางที่นางคุ้นเคยหรือไม่
นางเป็นคนจำใบหน้าคนยากอยู่แล้วยิ่งตอนนี้ฟ้ามืด เวลาที่ล่วงเลยไปครึ่งปีทำให้จำกลิ่นไอไม่ชัดเจนจึงรู้สึกตื่นตระหนกชั่วขณะ
หนิงซิวตามมาบอกว่า “อย่าใจร้อนไป คนบาดเจ็บสาหัสอยู่ข้างหน้าหมดแล้ว ถ้าไม่เห็นเขาหมายความว่าเขาไม่เป็นอะไร…”
หมิงเวยรู้ แม้กว้าที่นางคำนวณจะบอกว่าอันตราย แต่ก็ยังมีพลังชีวิตอยู่ แต่พอไม่เห็นคนนางก็อดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนก
“อาสวน!” จู่ๆ หนิงซิวก็ร้องขึ้นมา
หมิงเวยหันไปมอง และเห็นว่าอาสวนที่ถอดหมวกเกราะยืนอยู่ตรงนั้น และกำลังคุยกับใครบางคนอยู่ พอได้ยินเสียงของหนิงซิว อาสวน และคนที่เขาคุยด้วยอยู่นั้นจึงหันมามอง
ลมห
