ายใจของหมิงเวยหยุดชะงัก ชุดเกราะของชายผู้นั้นเต็มไปด้วยคราบเลือด ผ้าพันไหล่ขาดหลุดรุ่ย เขาถอดหมวกเกราะเช่นกันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับมวยผมถึงได้ดูหน้าตาไม่เรียบร้อย ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงสภาพดูไม่ค่อยได้ด้วยเหตุนี้หนิงซิวเลยดูไม่ออก
เขามองมาด้านนี้ รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เปื้อนเลือด แต้มชาดบนหน้าผากของเขายิ่งดูเปล่งประกายแล้วเขาก็รีบวิ่งมาทางนี้
หมิงเวยรู้สึกเพียงลมพัดผ่านจากนั้นก็ถูกเขาสวมกอด แรงของเขาที่มากเกินไป ชุดเกราะนั่นทำให้นางรู้สึกอึดอัด แต่หัวใจกลับสงบลง กลิ่นเลือดรุนแรงจนน่ากลัวทำให้นางแทบสำลัก แต่นางไม่ได้ผลักไสเขาออกไป
ครึ่งปีแล้ว…พวกเขาไม่เคยแยกจากกันนานเพียงนี้
หลังจากนั้นไม่นานหยางชูก็คลายอ้อมกอดแล้วพูดว่า “ข้าคิดจะทำให้พวกท่านประหลาดใจอยู่แล้วเชียวเหตุใดถึงออกมาล่ะ”
ไม่รอให้หมิงเวยพูด จู่ๆ เขาก็ร้องออกมาแล้วยกมือกุมหัวตนเอง “ข้ายังไม่ได้หวีผม! เร็วๆๆ รีบหันหลังกลับไปซะ กลับไปก่อน! รอสักพักเดี๋ยวข้าไปหาท่าน!”
นางเห็นหน้าตาน่าเกลียดของเขาเข้าแล้วหมดกันภาพลักษณ์ของเขา!
หมิงเวยหัวเราะเล็กน้อย แต่ก็ยอมเดินตามแรงผลักของเขา “งั้นข้าจะกลับไปรอท่าน”
“รีบไปเถอ
