ของบะหมี่ข้าก็ลืมไปหมดแล้ว”
หมิงเวยได้ยินเช่นนั้นก็ปวดใจจึงเข้าไปกอดเขา นางยืนเขานั่งทำให้เขาอยู่ในอ้อมกอดของนางพอดี
หยางชูมีความสุขมากเขากระซิบ “ทำให้ท่านกอดข้าได้ความลำบากที่ผ่านมาช่างคุ้มค่านัก”
หมิงเวยปล่อยมือแล้วถามเขาว่า “พูดมาก่อนว่าเกิดอะไรขึ้นกันเจ้าคะ”
“อ้อ…”
หยางชูลูบจมูกแล้วเล่าเหตุการณ์ที่เขาประสบมาให้นางฟัง เขาอยู่ที่เหลียงชวน และถูกโจมตีจริงๆ ผู้ที่โจมตีเขาคือน่าซู ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างดุเดือดทั้งวัน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีกำลังเสริมมาสมทบเขาจึงจำเป็นต้องพาคนถอยออกมา
เหลียงชวนอยู่ไม่ไกลจากเนินกรวด และมีผู้บาดเจ็บมากเกินไปเขาจึงจำเป็นต้องกลับมา
“มีเพียงเท่านี้แหละ”
หมิงเวยถามเขาอีกว่า “สงครามเป็นอย่างไรบ้าง ทะลุผ่านได้หรือไม่เจ้าคะ”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้หยางชูมีสีหน้าเศร้าสร้อย “เรื่องนี้ข้าไม่รู้จริงๆ ฝ่าบาทปฏิเสธที่จะส่งทหารมาให้เราทำให้มันไม่ง่ายเลยที่จะรับมือ! หากมีกำลังคนเพิ่มอีกสักแสนนายน่าจะมั่นคงขึ้น ช่างน่าเสียดาย…”
