ลือดไหลออกมาเป็นจำนวนมาก แค่มองดูก็รู้ว่าบาดแผลค่อนข้างยาว
“มีแผลที่อื่นอีกหรือไม่เจ้าคะ”
“ไม่มีๆ ข้าเป็นคนดวงดี ได้รับบาดเจ็บน้อยมาก นอกจากตรงนี้ที่เหลือหายสนิทแล้ว”
หมิงเวยสัมผัสอีกครั้งเมื่อแน่ใจว่าเขาไม่ได้โกหกจึงหยุดมือ “ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่เจ้าคะ พวกท่านถูกโจมตีหรือ”
ขณะที่พูดคุยกันก็มีเสียงดังมาจากข้างนอกเป็นพ่อครัวที่นำบะหมี่มาส่ง
หยางชูมองดูชามบะหมี่แล้วน้ำลายไหล “รอเดี๋ยว ข้าไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันแล้ว รอข้าทานเสร็จก่อนแล้วค่อยคุยกัน”
“ได้เจ้าค่ะ” หมิงเวยนั่งมองดูเขาทานบะหมี่
บะหมี่ชามนี้อันที่จริงไม่ได้รสเลิศอะไรเพียงนั้น เป็นบะหมี่ต้มทั่วไปที่มีผักไม่กี่ชนิด ไม่มีโรยหน้าไม่มีเพิ่มน้ำแกง แต่เขากลับกินอย่างเอาเป็นเอาตายราวกับว่ามันเป็นอาหารอันโอชะที่หายาก
หมิงเวยอดคิดถึงเหตุการณ์ที่พบเจอคุณชายหยางเป็นครั้งแรกไม่ได้
ในตอนนั้นเขากำลังจิบสุรา และอาหารรสเลิศ อาหารคาวขึ้นชื่อมากมายอยู่ตรงหน้าเขาแค่มองก็รู้ว่าอร่อยแล้ว ไหนเลยจะคิดว่าจะมีวันที่เขาถือชามบะหมี่กินอย่างมีความสุขเช่นนี้ บะหมี่ชามใหญ่ไหลลงสู่ท้องของเขา หยางชูทานเข้าไปทีเดียวด้วยความพอใจ
“ทานเสบียงทหารมาครึ่งปีแม้แต่รสชาติ
