งเวลาที่สนุกที่สุดในชีวิตของข้าที่ได้เล่นดนตรีร่วมกับผู้อื่น และข้าเองก็ตระหนักได้ว่าเสียงกู่ฉินของข้ามีบางอย่างขาดหายไป”
“ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาพวกเราพบกันที่ยอดเขาทุกวัน บางครั้งเล่นดนตรีด้วยกัน บางครั้งพูดคุยกันเรื่องจังหวะดนตรี และด้วยคำแนะนำของเขา จังหวะดนตรีของข้าจึงก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว” หนิงซิวถามนาง “ท่านจำเพลงตัดขาดได้หรือไม่ เพลงนั้นถูกแต่งขึ้นภายใต้การแนะนำของเขา”
หมิงเวยตกใจ “จริงหรือ เขาเป็นคนอย่างไรเจ้าคะ อายุเท่าไร รูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร เขามีนามว่าอะไรหรือ”
หนิงซิวส่ายหน้า “ข้าไม่รู้ชื่อของเขา เคยถามแต่เขาไม่ตอบ อายุน่าจะประมาณสี่สิบห้าสิบ หรือหกสิบเจ็ดสิบก็ไม่แน่ใจ หน้าตาธรรมดาทั่วไป แต่มีความสามารถสูงมาก”
ผู้มีความสามารถบางคนจากต่างแดน ฝึกฝนร่างกาย ดูแลตัวเองเป็นอย่างดีทำให้ไม่สามารถบอกอายุที่แม่นยำได้ หมิงเวยถามต่อ “เขามีรอยแผลเป็นบนใบหน้าหรือไม่เจ้าคะ น่าจะเป็นตำแหน่งนี้” นางเอื้อมมือไปลูบจากโหนกแก้มซ้ายไปจนถึงใบหู
“ไม่มี” หนิงซิวยืนยัน “รูปลักษณ์หน้าตาปกติมาก”
พอเห็นหมิงเวยไม่มีชีวิตชีวาเขาจึงถาม “ทำไมหรือ หรือว่าเขาเป็นคนรู้จักของท่าน”
หมิงเวยพูดเสียงเบา “เขาเป็น…อา
