จารย์ของข้า”
หนิงซิวมองนางด้วยความประหลาดใจ “อาจารย์งั้นหรือ”
เขารู้ว่าเคล็ดวิชาของหมิงเวยมีที่มาที่แปลก แต่ชาติกำเนิดของนางไม่มีอะไรให้พูดถึงเลยคิดไม่ถึงว่าจะพูดถึงอาจารย์ของนางในสถานการณ์เช่นนี้
หมิงเวยส่ายหัวแล้วยิ้ม “ข้าคงคิดมากไปท่านอาจารย์จะมาอยู่ที่นั่นได้อย่างไร เขา…”
หนิงซิวมองไปที่ขลุ่ยในมือของนาง “ท่านจะบอกว่าขลุ่ยนั่น อาจารย์ของท่านเป็นคนทำงั้นหรือ”
“เจ้าค่ะ ตั้งแต่ข้าเริ่มเรียนขลุ่ย เขาเป็นคนเลือกวัสดุมาทำด้วยตัวเองข้าใช้มานานมากจนกระทั่ง…”
จนกระทั่งขึ้นเขาหมางซานย้อนเวลามาสู่ยุคสมัยนี้ ขลุ่ยเลานี้อยู่กับนางมามากกว่าสิบปีนางไม่มีทางลืมสัมผัสนี้ไปได้หรอก
“หลังจากนั้นอาจารย์ยังมีติดต่อกับผู้มีความสามารถผู้นั้นหรือไม่เจ้าคะ”
หนิงซิวพูดอย่างเสียใจ “ไม่ได้ติดต่อกันเลย เขาอยู่กับข้ามาเดือนกว่าจากนั้นก็ไม่มาอีก ครั้งสุดท้ายข้าเห็นขลุ่ยของเขาบนก้อนหิน แต่ไม่เห็นเขา และไม่ได้เจอกันอีกตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา”
“จนกระทั่งตอนนี้หรือเจ้าคะ”
“ตลอดจนกระทั่งตอนนี้”
แม้จะตัดใจยาก แต่หมิงเวยก็คืนขลุ่ยให้เขา “หากเป็นอีกสถานการณ์ข้าคงขอขลุ่ยนี้จากท่าน แต่ขลุ่ยนี้เป็นความทรงจำของอาจารย์ ข้าไม่
