นผลึกเทียนไห่เพื่อใช้เพิ่มพลังจิตจนหมดเกลี้ยง
ตอนนี้กระเป๋าตังค์ของเขา… สะอาดหมดจดชนิดที่ว่าแมลงสาบยังเมิน
แต้มพวกนี้มันใช้หมดเร็วกว่าน้ำประปาเสียอีก โม่หยิงเฉินถอนหายใจในใจ
ขนาดฉันปั่นแต้มเร็วขนาดนี้ ยังแทบจะไม่พอใช้เลย ไม่รู้จริงๆ ว่านักศึกษาคนอื่นๆ เขามีชีวิตรอดกันมาได้ยังไง
พอเดินมาถึงหน้าประตูบ้าน ฝีเท้าของโม่หยิงเฉินก็ชะงักลงเล็กน้อย
เขามองดูเงาร่างที่กำลังเดินวนไปวนมาอย่างร้อนรนอยู่หน้าประตู
หัวหน้าจาง
พอจางเผยฝูได้ยินเสียง ก็เหมือนกับเห็นพระมาโปรด
เขารีบจ้ำอ้าวสาวเท้าสามก้าวรวบเป็นสองก้าว พุ่งปรี่เข้ามาหา
ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มต้อนรับขับสู้อย่างเป็นมิตรสุดๆ
โอ้โห! นักศึกษาโม่ ในที่สุดเธอก็กลับมาสักที!
เขาปรายตามองสภาพฝุ่นเกรอะกรังของโม่หยิงเฉิน
ไปลุยด่านมิติลับมาอีกแล้วล่ะสิ ขยันขันแข็งจริงๆ เลยนะเนี่ย!
ดูสิ ฉันมายืนรอเธอตั้งครึ่งค่อนวันแล้ว
เร็วเข้า ตามฉันมา ท่านอธิการบดีมีธุระสำคัญจะคุยกับเธอ
สิบนาทีต่อมา ณ ห้องทำงานอธิการบดี
โม่หยิงเฉินทิ้งตัวลงนอนเอกเขนกบนโซฟานุ่มอย่างเกียจคร้าน นั่งฟังจวงเหว่ยพูดปลุกใจด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
น้ำเสียงของจวงเหว่ยแฝงความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่
หยิงเฉิน