แต่เห็นว่าประตูเมืองจู่ๆ ก็เปิดออก เขาหัวเราะและคิดกับตัวเองว่าจงซู่คงไม่สามารถออกมาจัดการเรื่องต่างๆ ได้จริงๆ นี่เป็นการเปิดประตูต้อนรับการกลับมาของเขาเป็นพิเศษใช่หรือไม่
ใช่ เขาเข้าไปที่ค่ายศัตรูตัวคนเดียวพูดแค่คำสองคำก็สามารถทำให้อีกฝ่ายถอยทัพได้ซึ่งคู่ควรกับคนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด…
เดี๋ยวนะ! นั่นอะไรน่ะ
เมื่อได้ยินเสียงเกือกม้าเหล่าทหารผู้เก่งกาจในกองทัพซีเป่ยที่ปกป้องเนินกรวดมาเกือบสองเดือนก็พรั่งพรูออกมา ธงตัวอักษรคำว่าจงขนาดมหึมาโบกสะบัดตามสายลม ทันใดนั้นนักรบผู้น่าเกรงขามก็ปรากฏตัวออกมา
“ทหารทั้งหลาย ตามข้าออกไปบุกโจมตี!” แม่ทัพที่อยู่ใต้ธงของเขายกกระบี่ยาวขึ้นแล้วตะโกน ทหารที่อยู่ข้างหลังเขาตอบโต้พร้อมแผ่รังสีสังหาร
กัวสวี่มองคนที่นำทัพด้วยความสงสัยคนผู้นี้ไม่ใช่จงซู่หรือ เขาไม่ได้นอนหมดแรงจากลูกศรพิษหรอกหรือ แถมยังบอกอีกว่าอาจจะไม่รักษาชีวิตตนเองไว้ได้…
ดวงตาของกัวสวี่เบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ความโกรธของเขาก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนอดไม่ได้ที่จะไล่ตามเขา และตะโกนว่า “จงซู่! ตาแก่!”
อย่างไรก็ตามทันทีที่ทหารม้าผ่านไป เสียงของเขาก็กลืนหายไปกับเสียงกีบม้า และในที่สุดเขาก็กินโคลนเข้าไป
