เต็มปาก...
…………
เมื่อหยินชี่สลายหายไปเหล่าทหารก็บุกโจมตี เมื่อส่งมอบสนามรบให้กับพวกเขา หมิงเวยกับหนิงซิวก็กลับไปที่เมือง แม้เมื่อคืนจะทำได้ดี แต่ก็ไม่ง่ายเลยที่จะชนะซูถู
ครั้งนี้เป็นทหารเผ่าหูบุกโจมตีซึ่งเผ่าหมาป่าหิมะมีคนจำนวนมากที่สุด
ถึงทหารหยินชี่เมื่อคืนนี้ดูมีพลังมาก แต่อันที่จริงมีข้อจำกัดในเรื่องของจำนวนซึ่งมีหน้าที่สำคัญคือการสกัดกั้น
วันนี้ท้องฟ้าสว่างไสวหยินชี่สลายหายไปทำให้ทหารเผ่าหูในที่สุดก็หนีจากการพัวพันของพวกวิญญาณได้
แม้จงซู่จะเป็นคนนำทหารส่วนใหญ่บุกโจมตี แต่จำนวนก็ยังเสียเปรียบอยู่ แต่เพราะอีกฝ่ายหนึ่งถูกรังควานทั้งคืนส่วนฝั่งของตนเองกินดีนอนหลับดีจึงได้เปรียบในเรื่องความแข็งแกร่งทางร่างกาย หมิงเวยและหนิงซิวยืนบนกำแพงดูการต่อสู้ไปรับประทานอาหารเช้าไป
“เกิดอะไรขึ้นกับค่ายกลของท่านเมื่อคืนนี้” หนิงซิวหักซาลาเปานึ่งเอาเข้าปากแล้วเคี้ยวช้าๆ หมิงเวยกัดต้าปิ่งสองคำ แต่กัดไม่เข้าจึงเอาจุ่มกับน้ำแกง
นางตอบว่า “เป็นเพียงการรวบรวมหยินชี่ และใช้เพลงนำทางวิญญาณเรียกวิญญาณไม่มีอะไรพิเศษเจ้าค่ะ”
หนิงซิวพูดว่า “แต่ค่ายกลนี้ดูมีความลึกลับ”
หมิงเวยยิ้ม “การเรียกทหารหยินชี่จะง่ายเช
