ูตื่นขึ้นเล็กน้อย แต่เขาขี้เกียจเกินไปที่จะขยับตัวจึงดึงนางเข้ามากอดและนอนต่อบนเตียง น่าเสียดายที่เวลาผ่านไปไม่นานเสียงอาสวนก็ดังมาจากด้านนอก “คุณชาย แม่ทัพจงให้มาเชิญท่านขอรับ” หยางชูต้องลืมตา และใช้ความพยายามเพื่อลุกขึ้น
หมิงเวยรีบถามเขา “พวกท่านไม่คิดจะไล่ตามใช่หรือไม่เจ้าคะ”
“ตามสิ!” หยางชูแปรงฟังไปตอบไป “แต่อย่างที่ท่านเห็นพวกเราเหลือคนน้อยมาก หากพวกเราไล่ตามจริงทหารคนเดียวเดินลึกเข้าไปในทุ่งหญ้าก็ยากที่จะบอกว่าผู้ใดที่จะลำบาก”
เขาบ้วนปากและเช็ดหน้าอย่างสบายๆ จากนั้นเขาพูดต่อ “ดังนั้นพวกเราวางแผนที่จะรอ ทันทีที่กำลังเสริมมาพวกเราจะบุกทัพไปยังทุ่งหญ้า หากสายเกินแก้ค่อยว่ากัน”
………….
