คนที่เหนือกว่าเผ่าหมาป่าหิมะจึงบุกทะลวง และจากไปในที่สุด จงซู่ไม่ได้ไล่ตามไปในทันที แต่เขากลับมาที่เมืองด่าน
หลังชนะการต่อสู้ทหารแคว้นฉีที่ยังมีชีวิตอยู่ส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ
หมิงเวยเห็นร่างของหยางชูเขาสวมหมวกเกราะและชุดเกราะซึ่งนางรู้สึกไม่คุ้นเคย
แต่นางเห็นเขาทำเหมือนทหารพวกนั้น ถอดหมวกแล้วโยนขึ้นไปบนฟ้าด้วยความดีใจ ดูมีความสุขมาก หมิงเวยยิ้มเล็กน้อย และตัดสินใจกลับไปพักผ่อนก่อน
การเรียกทหารหยินชี่จำนวนมาก นางเทียบไม่ได้กับทหารที่ผ่อนคลายจากการทำศึกมาทั้งคืนจึงกลับไปนอนอย่างรวดเร็ว
เมื่อนางตื่นขึ้นก็เห็นหยางชูนอนอยู่ข้างกายแล้วซึ่งหลับลึกกว่านางมาก
หมิงเวยอยากรู้อยากเห็นจึงเอื้อมมือไปจับเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า และพบว่าไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหน คนผู้นี้เหตุใดถึงโชคดีเช่นนี้ต่อสู้อย่างหนักทั้งคืนโดยไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย
หยางชูถูกนางปลุกจึงรวบนางเข้ามากอดแล้วพูดเสียงพึมพำ “เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ท่านให้เวลาข้าหน่อยไว้ว่างแล้วค่อยชดเชยให้ท่าน”
หมิงเวยได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกว่าคำพูดนี้แปลกๆ เมื่อเข้าใจความหมายนางก็ทั้งขำทั้งฉุนแล้วตบหน้าอกเขาเบาๆ “พูดไร้สาระอะไรเจ้าคะ”
อันที่จริงหยางช
