วตบนาง หมิงเวยไม่แม้แต่จะหลบเห็นว่าจางซานที่อยู่ห่างจากนางประมาณครึ่งจั้งตัวแข็งทื่อไปแล้ว
“อา…” เสียงไพเราะของกู่ฉิน หยินชี่ของจางซานหายไปเร็วขึ้นใบหน้าที่ดูเหมือนคนธรรมดาเว้าลึกลงอย่างรวดเร็วกลายเป็นศพยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่
“ท่านพี่!” ภรรยาของจางซานกรีดร้องเสียงดังและรีบวิ่งไปข้างหน้า แต่ทันทีที่นางแตะตัวจางซานร่างกายก็แข็งตัว และในไม่ช้าก็กลายเป็นศพที่สอง
เสียงกู่ฉินไพเราะ จู่ๆ ก็ได้ยินบทกวีที่อยู่ห่างไกล อย่างไรก็ตามสิ่งที่ตามมาคือฉากที่น่ากลัว คนตายที่มีชีวิตเหล่านี้กลายเป็นศพทีละคน และกลายเป็นแหล่งที่มาของหยินชี่ในสนามรบ
ผู้เฒ่าเถิงที่มีทักษะมากที่สุดที่เหลือเป็นคนสุดท้าย ลมหายใจในร่างกายกำลังจะหมดลงเคลื่อนไหวไม่ได้ทำได้เพียงเฝ้าดูเท่านั้น
หนิงซิวหยุดเล่นแล้วสะพายกู่ฉินจากนั้นก็กระโดดไปอยู่ข้างกายหมิงเวย
“คนเหล่านี้เป็นกองทัพแคว้นฉีที่เสียชีวิตที่นี่มานานหลายปีงั้นหรือ”
“อืม” หมิงเวยมองดูทหารหยินชี่ต่อสู้กับหูเหรินและกระซิบว่า “แม้พวกเขาตายแล้ว แต่ความคิดอันทรงพลังที่พวกเขามีในช่วงชีวิตของพวกเขายังคงรักษาไว้จนถึงปัจจุบัน แม้ว่าพวกเขาจะสูญเสียความทรงจำไป แต่ก็ยังรักษาสัญชาตญาณใน
