“ไม่มีเหตุผลที่จะพูดเรื่องนี้อีกเรียกพวกเขาออกมา ต้องจัดการกระดาษคนพวกนี้ก่อน”
“ขอรับ”
ในตอนนั้นหนิงซิวได้บินขึ้นไปกลางอากาศแล้ว วันนี้มีเมฆมากพระจันทร์สีจางหายไปในก้อนเมฆเป็นครั้งคราว เขาลอยอยู่เหนือค่ายศัตรูภายใต้ความมืดมิด
การจลาจลดำเนินต่อไปชั่วขณะหนึ่งมีบางคนวิ่งออกมาจากค่ายทหารกองหลัง คนเหล่านี้แต่งตัวต่างจากทหารเผ่าหู รอบกายพวกเขามีกลิ่นอายแปลกๆ
หนิงซิวหยิบหน้าไม้ขนาดเล็กที่เตรียมไว้เป็นพิเศษออกมาเขาใส่ลูกธนูแล้วโยกคันหน้าไม้ ปลายลูกศรนี้ส่องแสงสีเลือดจางๆ ซึ่งเขา และหมิงเวยใช้เวลาหลายวันในการสร้างมันขึ้นเป็นพิเศษ
ด้านบนอาบด้วยน้ำปราบปีศาจที่ประกอบด้วยเลือดสุนัขดำ น้ำข้าวเหนียวและอื่นๆ เพื่อปราบสิ่งเหล่านี้โดยเฉพาะ
ทันทีที่คนเหล่านี้ออกมาพวกเขาก็แยกย้ายกันออกไป หนิงซิวเล็งไปที่หนึ่งในคนพวกนั้นแล้วโยกคันหน้าไม้ ลูกศรหน้าไม้แทงทะลุอากาศจากบนลงล่าง เจาะเข้าไปในร่างกาย
คนผู้นั้นเดินตัวเอียงแล้วล้มลงกับพื้นเลือดสีดำไหลออกมาอย่างช้าๆ และหยุดเคลื่อนไหว หนิงซิวถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่าน้ำปราบปีศาจใช้ได้ผล
การตายของคนผู้นั้นทำให้เกิดการจลาจลเหล่าหูเหรินค้นหาตำแหน่งของศัตรู แต่ไม่มีผู้ใดเงยหน้าขึ้นมองด้านบนเลย หนิงซิวกวาดตามองหาคนต่อไป
…………
เมื่อค่ายอยู่ในความโกลาหลกัวสวี่นั่งอยู่บนกระเช้าแขวนลงจากกำแพงเมืองอย่างระมัดระวัง มีหูเหรินรออยู่ที่นั่นอยู่แล้วซึ่งอีกฝ่ายทำความเคารพ
