ึ้นเป็นบางครั้ง และในเวลานี้อีกฝ่ายจะลากเขาไปพูดคุยกันอย่างอ่อนแรง เมื่อนึกภาพความกล้าหาญของตนในหลายปีที่ผ่านมา และความเสียใจที่ชีวิตของตนเองยังไม่จบ
ในตอนนั้นอีกฝ่ายเกิดหายใจไม่ออกเป็นครั้งคราวจนกัวสวี่เป็นกังวล
แม่ทัพจง ท่านอย่าได้พูดอะไรเลยหากท่านบอกตนหมดลมหายใจแล้วการตายนี้สามารถเขียนลงในหนังสือประวัติศาสตร์ได้หรือไม่ แม่ทัพจงพูดถึงงานศพเสมอจนเขาทนไม่ได้ที่จะขัดจังหวะหลายครั้ง
คนผู้นี้ดูเหมือนจะแย่จริงๆ หรือ
“ใต้เท้ากัว คนอย่างข้าโกรธขุนนางอย่างพวกท่านมาตลอดชีวิตไม่คิดว่าท่านจะเป็นผู้ส่งข้า โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอนจริงๆ…”
“บุตรชายในตระกูลจง ปลายทางสุดท้ายคือสนามรบ ข้าคิดมานานแล้วว่าจะต้องมีวันนี้ เพียงแต่เจ้าลูกหมาของข้ายังไม่สามารถแบกรับหน้าที่อันยิ่งใหญ่นี้ได้ ข้าไม่ยอมตาย!”
“น่าเสียดายที่ผู้ใต้บังคับบัญชาของข้าล้วนเป็นผู้ที่มีความสามารถ แต่วันนี้ต้องมาถูกฝังเป็นเพื่อนข้าที่นี่ บุรุษเสียชีวิตในสงครามกลายเป็นเถ้ากระดูก สตรีในครอบครัวยังไม่รู้เรื่องนี้และฝันว่าพวกเขาจะกลับมา…”
ยังจะมีอารมณ์ท่องกวีอีก!
กัวสวี่เริ่มหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ ในใจคิดว่าอีกฝ่ายดูไม่เหมือนคนกำลังแสดงละคร ไม่เช่นนั้นจะมาร้องโอดครวญทุกวันทำไม ความสำคัญของขวัญกำลังใจในขณะที่ติดอยู่ในเมืองร้างไม่ต้องพูดก็เข้าใจกันดี หากถูกขังจนไร้ความฮึกเหิม แม้ว่าศัตรูจะไม่โจมตี แต่ตนเองจะเป็นฝ่ายล้มลงก่อน
แม้กัวสวี่จะเป็นขุน
