ท่านอาจารย์” กัวสวี่สับสนได้ยินว่าเด็กคนนี้ไม่ชอบเรียนแล้วอาจารย์มาจากที่ใดกัน
“อ้อ ข้าลืมบอกท่านไป แม่ทัพจงรับข้าเป็นศิษย์” ดวงตาของกัวสวี่เบิกกว้างขึ้นทันที นี่มันอะไรกันจงซู่รับหยางชูเป็นศิษย์ จงซู่ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือว่าหยางชูรนหาที่ตายกัน
เขาไม่รู้เรื่องราวภายในเกี่ยวกับชาติกำเนิดของหยางชู แต่ในฐานะคนที่อยู่ในวงการข้าราชการมานานคาดเดาปฏิกิริยาของฮ่องเต้ และเผยกุ้ยเฟยในเรื่องนี้ได้ไม่ยาก เป็นเรื่องยากสำหรับคุณชายหยางที่จะเข้าไปแทรกแซงในอำนาจทางทหาร ถ้าเขากล้าที่จะเข้าไปแทรกแซง ฮ่องเต้อาจปล่อยวางได้ แต่ไท่จื่อกับซิ่นอ๋องคงไม่อยู่เฉยแน่
อีกอย่างก่อนหน้านี้พวกเขาทั้งสองฝ่ายยังไม่ถูกกันอยู่เลยเหตุใดพออยู่ที่เนินกรวดถึงได้มาดีกันได้ อาจารย์และลูกศิษย์ในวงการของชนชั้นข้าราชการแทบไม่ต่างอะไรจากบุตรกับบิดา
เขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ หยางชูยกมือเช็ดน้ำตาใบหน้าของเขาดูเศร้าโศก “ใต้เท้ากัวเดิมทีข้าคิดว่าท่านมายังกองทัพซีเป่ยเพื่อสร้างความดีความชอบไม่คาดคิดว่าท่านจะเดินทางมาที่เนินกรวดแม้จะเจอปัญหาและอันตรายหากไม่พูดความจริงกับท่านข้ารู้สึกไม่สบายใจ!”
กัวสวี่ตกตะลึงกับการร้องไห้ของเขา หยางซานร้องไห้เพื่ออะไรอีกอย่างปากของเด็กคนนี้น่ารำคาญจริงๆ ประโยคหลังไม่ใช่เรื่องดีเลยไม่ต้องพูดถึงครึ่งประโยคแรกเลยเรื่องที่เขามาเพื่อหาความดีความชอบไม่จำเป็นต้องพูดก็ได้!
ใบหน้าของเขายังคงกังวล “คุณชาย
