วางอำนาจบารมีอะไรเลย ไม่คาดคิดว่าสุดท้ายแล้วแม่ทัพจงจะเชื่อใจข้าถึงเพียงนี้เรื่องก่อนหน้านี้เป็นอันหมดไปยิ่งไปกว่านั้นหากไม่มีแม่ทัพจง ไม่รู้ว่าข้าจะมีชีวิตรอดหรือไม่เรื่องเล็กน้อยก่อนหน้าจะโต้เถียงให้ลำบากทำไมกัน” กัวสวี่ได้ยินเสียงถอนหายใจของหยางชูในใจก็รู้สึกเหยียดหยาม
โง่! เจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทุกคนกำลังจะตาย รับเจ้าเป็นศิษย์ให้เจ้านำกองทัพแทน แม้ว่าจะผ่านไปได้อย่างปลอดภัย แต่หากเรื่องนี้ไปถึงเมืองหลวงคงมีคนทนไม่ได้แน่!
แต่จงซู่กำลังจะตายจริงๆ หรือ แกล้งกันหรือไม่
กัวสวี่หน้านิ่วคิ้วขมวด “เช่นนั้นข้าขอพบแม่ทัพจงสักหน่อย”
หยางชูเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงและฝืนยิ้ม “ทำให้ใต้เท้ากัวเห็นเรื่องตลกแล้ว เชิญ”
กัวสวี่ก้าวเข้าไปในห้องที่จงซู่รักษาตัว กลิ่นของเลือดและยาก็พุ่งเข้าจมูกของเขาทันที องครักษ์คนสนิทที่ยืนอยู่ข้างๆ เขามีตาสีแดงเหมือนหยางชูได้ยินหยางชูแนะนำตัวให้ตนก็รีบคำนับทันที
กัวสวี่มองจงซู่ที่อยู่บนเตียงใบหน้าของเขาซีดไร้สีเลือด ริมฝีปากและขอบตาของเขาถูกแต่งแต้มด้วยรอยช้ำดูเหมือน….
หยางชูเปิดผ้าที่ไหล่ของอีกฝ่ายดึงผ้าพันแผลออกจากบาดแผลแล้วพูดว่า
“เชิญใต้เท้ากัวดู ซูถูผู้นั้นน่ารังเกียจจริงๆ เขาได้วางยาพิษลูกธนูของเขาด้วย!”
กัวสวี่ตั้งใจมอง และเห็นว่ามีบาดแผลลึกบนไหล่ของจงซู่ ผิวหนังเป็นสีคล้ำ มีเลือดสีดำรั่วไหลออกมาเล็กน้อย
กัวสวี่ฝืนมองอย่างอดกลั้น แต่เขาไม่เข้าใจทักษะทางการแ
