ัวสวี่ตอบ “หิมะถล่มที่แม่ทัพจงพบก่อนหน้านี้ไม่น่าหนักนักก็แค่ทำให้เขาไปไหนไม่ได้ จากนั้นเขาก็พบเส้นทางที่จะมุ่งหน้าไปยังเนินกรวด แต่น่าเสียดายที่ถนนสายนี้เขาพบกับหิมะถล่มขนาดใหญ่หลายแห่งที่เกิดจากอิทธิพลร่วมกันของหิมะถล่มเล็กๆ น้อยๆ ตอนนี้ถนนสายนี้ถูกปิดสนิทแล้วข้าทำอะไรไม่ได้”
เขาพูดอย่างนั้น แต่จ้องไปที่หมิงเวย น่าเสียดายที่หมิงเวยไม่ติดกับดักเขา นางแค่ร้องอ้อแล้วเขย่าเชือกในมือ
กัวสวี่ไม่มีทางเลือกเขาหนาวมาก และรอคำตอบไม่ไหวทำได้แค่ทิ้งความเย่อหยิ่งในฐานะผู้อาวุโสออกไปและถามนางว่า “แม่นางเองก็เป็นคนต่างถิ่น! คุณชายหยางปลอดภัยดีหรือไม่”
“สบายดี”
“เช่นนั้น…แม่นางหมิงรู้ตำแหน่งของแม่ทัพจงหรือไม่”
หมิงเวยยิ้ม “รู้สิ ตอนนี้แม่ทัพจงอยู่ที่เนินกรวด และถูกกองทัพหูสองหมื่นนายล้อมอยู่ สถานการณ์ในตอนนี้ค่อนข้างลำบาก”
กัวสวี่อ้าปากค้าง “กองทัพหูสองหมื่นนายแม่ทัพจงมีทหารกี่คนกัน”
“มีไม่เท่าไร บางคนถูกฝังอยู่ในหิมะถล่มครั้งก่อน และหลายคนเสียชีวิตในขณะที่พวกเขายึดเมืองตอนนี้พวกเขามีไม่เกินสามพันคน”
“สามพันต่อสองหมื่น…” ใบหน้าของกัวสวี่ซีดเผือด หมิงเวยทำให้พวกเขากลัวและต้องการจะจากไป
“เอาล่ะ ในเมื่อพวกท่านได้รับข่าวแล้วก็รีบกลับไปเถอะอย่าเพิ่งหนาวตาย ข้าต้องกลับไปรายงานที่ไป๋เหมินเซี่ย” พูดจบนางก็ขี่นกยักษ์เตรียมจะออกเดินทางต่อ
กัวสวี่คว้าตัวนาง “แม่นาง เรื่องจดหมายให้หลานชายของข้าไปส่งดีกว่า!”
