“น่าเสียดาย” ซูถูปล่อยคันโยกแล้วถอนหายใจ
ลูกธนูไม่ได้ยิงโดนจุดสำคัญจงซู่ยังสามารถขี่ม้าได้ทั้งที่ได้รับบาดเจ็บ แสดงว่าไม่มีความเสี่ยงต่อชีวิต
“ทหารหมาป่าหิมะล่ะ” เขาหันศีรษะแล้วถาม “กลับมากี่คน”
ทหารคนสนิทลังเลแล้วตอบว่า “อาจจะมีครึ่งหนึ่งไม่ได้กลับมา”
ซูถูพยักหน้า “กลับไปให้รางวัลแก่ครอบครัวของพวกเขา บุตรชายในครอบครัวที่อยู่ในวัยเหมาะสมเว้นการรับเข้าเป็นทหารหมาป่าหิมะ”
“ขอรับ!”
ซูถูเพิ่งพูดจบก็มีเสียงทหารตะโกนขึ้นว่า “ต้าห่าน ดูนั่นขอรับ!”
เขาหันศีรษะไปมอง และเห็นใครบางคนกำลังบินมาทางนี้ ซูถูหรี่ตาและกลับไปอยู่ตรงหน้าหน้าไม้
ทหารสองนายลงมือพร้อมกัน และลูกศรหลายสิบดอกก็พุ่งออกไป ครั้งนี้คู่ต่อสู้เข้ามาอย่างรวดเร็วดังนั้นเขาจึงไม่ต้องกังวลเรื่องระยะการยิงเลย เขาเล็งไปที่อีกฝั่งของเขาว่างชานแล้วโยกคันโยกยิงลูกศรออกไป
สังหารจงซู่ไม่ได้ แต่ถ้าสังหารนางได้ก็ไม่เสียเปล่าแล้ว!
ลูกศรพุ่งเข้าหาหมิงเวยยังคงสงบนิ่งจนถึงขีดสุดในเวลานี้นางกระโดดเคลื่อนย้ายหมุนไปกลางอากาศ และลูกศรหน้าไม้ก็ผ่านด้านข้างนางไป
เมื่อเห็นนางไม่หยุดซูถูที่อยู่อีกฝั่งยิงออกไปอีกครั้ง ระยะห่างระหว่างสองข้างนี้อยู่ในระยะหนึ่งร้อยจั้งแล้ว พลังของลูกศรหน้าไม้เองก็ถึงขีดสุดแล้วเช่นกัน
ครั้งนี้หมิงเวยหลีกเลี่ยงลูกศรหน้าไม้ส่วนใหญ่นางใช้กริชกระแทกลูกศรสองสามดอกกลางอากาศ เนื่องจากแรงที่มากเกินไปของหน้าไม้ร่างของนางสั่นหลังจากโจ
