าพูดความจริงหรือเจ้าคะ” ทั้งสองมองหน้ากันแล้วหัวเราะทันที
หลังจากหัวเราะหมิงเวยถามเขาว่า “ดีใจหรือไม่เจ้าคะ”
หยางชูพยักหน้า “ดีใจ”
หมิงเวยยืดตัวขึ้นแล้วอ้าแขนโอบกอดเขาไว้ หยางชูตกใจ แต่ไม่นานเขาก็ยิ้มอีกครั้ง กำแพงเมืองหลังสงครามมีเลือดและซากศพอยู่ทุกหนทุกแห่ง แต่สิ่งที่เขาประสบคือความสุขที่เขาไม่เคยมีมาก่อน
อาสวนนำข้าวต้มมาให้ “คุณชาย แม่นางหมิง ทานข้าวต้มเพื่อให้ร่างกายอบอุ่นก่อนเถอะขอรับ”
หยางชูที่ถูกขัดจังหวะ “…เจ้ามาเวลาอื่นไม่ได้หรือ” เห็นแววตาที่สื่อออกไปหรือไม่
อาสวนทำหน้าไร้เดียงสา “อากาศหนาวมากข้าน้อยเกรงว่าท่านจะหิวขอรับ”
หึ! ทุกคนที่ออกรบล้วนเป็นคนโสด แต่พาคนในครอบครัวมาแล้วยังกอดต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้ผู้ใดไม่สะดุ้งบ้าง
หมิงเวยหัวเราะเล็กน้อยและหยิบชามข้าวต้มขึ้นมา “ท่านทานข้าวต้มก่อนเถอะ ทานเสร็จข้าจะรักษาบาดแผลให้ท่าน มีผู้บาดเจ็บมากมายเช่นนี้ แพทย์ทหารคงยุ่งมากเจ้าค่ะ”
หยางชูอารมณ์ดีขึ้นอย่างรวดเร็ว “ได้” มองอยู่พักหนึ่งแล้วก็ผลักชามข้าวต้มให้นาง “ท่านทานก่อน”
อาสวนยื่นอีกชามให้อย่างจนใจ “ข้าจะไปหยิบมาใหม่ขอรับ”
เป็นผู้ติดตามต้องมีสติ…อาสวนทวนเงียบๆ ในใจหลายรอบ ระงับความอยากบีบคอเจ้านายให้ตายด้วยความอิจฉาริษยาแล้วเดินกลับไปเติมข้าวต้มอีกครั้ง
หมิงเวยมองแผ่นหลังของเขาแล้วถามว่า “จะว่าไปอาสวนก็อายุไม่น้อยแล้ว ท่านไม่คิดจะหาภรรยาให้เขาหรือ”
หยางชูไม่เห็นด้วย “ข้ายังไม่ม
