มารถจริงๆ”
จงซู่ตอบ “หากมีแม่ทัพที่ยอดเยี่ยมอีกคนหนึ่งคงช่วยลดจำนวนการตายของทหารให้น้อยลงได้”
หัวหน้าองครักษ์พูดอย่างเศร้าสร้อยว่า “พี่น้องที่ออกรบครั้งนี้เกรงว่าจะถูกฝังไว้ที่นี่ครึ่งหนึ่ง”
จงซู่ไม่ได้พูดอะไรนอกจากตบไหล่เขา “เร็วเข้า รีบกินก่อนคืนนี้ต้องต่อสู้อย่างหนัก”
“ขอรับ”
…………
ไม่ไกลจากประตูเมือง ยอดเขาที่ห่างไกลมีเงาร่างสั่นไหวในความมืด
“ต้าห่าน ของมาแล้วขอรับ” เสียงพูดดังขึ้น
คนในเงามืดเคลื่อนตัวออกจากที่ซ่อน ภายใต้แสงจันทร์ใบหน้าที่เย็นชาทว่าหล่อเหลาของซูถูเผยออกมา
“ประกอบเลย” เขาสั่งเสียงเรียบ
“ขอรับ” พวกเขาไม่ได้จุดไฟ แต่อาศัยแสงจันทร์ในการประกอบหน้าไม้
หน้าไม้นี้เป็นของที่กองทัพแคว้นฉีทำขึ้นมาซึ่งหายากมาก
“ตั้งเสร็จแล้วขอรับ” ทหารรายงานอย่างสุภาพ ซูถูเดินเข้าไปหาแล้วก้มตัวลง และเล็งไปที่เป้าหมายผ่านเขาว่างชาน
“ไกลไปหน่อย” เขาพูดเสียงเบา ที่นี่ห่างจากกองทัพแคว้นฉีอย่างน้อยสองร้อยจั้งซึ่งเป็นระยะจำกัดของหน้าไม้ ต้องบอกว่าจงซู่เป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียงของแคว้นฉีที่ไม่มีข้อบกพร่องเลยสักนิด
ไม่เพียงแต่ระยะสั่งการที่เลือกได้ถูกต้องเท่านั้น แต่เขาระมัดระวังมากมีผู้คุ้มกันล้อมรอบตัวเขา รวมทั้งความมืดที่ไม่มีแม้แต่ไฟส่องสว่าง ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถบอกได้ว่าจงซู่คือผู้ใด ซูถูเล็งเป้าอยู่ครู่หนึ่งก็ยอมแพ้
เขาถามองครักษ์ “ตอนนี้พวกเรามีกี่คน”
องครักษ์ตอบ “มีเพียงทหารเผ่าหมาป่าหิมะเ
