สามารถนำทัพได้”
จงซู่มองมาที่เขาและถอนหายใจ หยางชูคาดเดาความคิดของจงซู่ไม่ออกจึงรู้สึกประหม่า
“ช่างเถอะ” ในที่สุดจงซู่ก็อ่อนข้อไม่ทำให้เขารู้สึกลำบากใจ “ท่านอยากมาก็มา ท่านสามารถเรียนรู้ได้มากเท่าที่ต้องการข้าไม่สนว่ามันจะมีประโยชน์ในอนาคตหรือไม่”
หยางชูรู้สึกดีใจ “ขอบคุณท่านแม่ทัพ!”
จงซู่อดไม่ได้ที่จะยิ้มให้เขา “ไม่เรียกข้าว่าท่านอาแล้วหรือ เหตุใดตอนนี้ถึงไม่ใส่ใจความสัมพันธ์แล้วเล่า”
หยางชูหัวเราะอย่างเขินอายตอนนั้นที่เรียกท่านอาเป็นการดึงความสัมพันธ์เพื่อผลประโยชน์ เป็นความตั้งใจที่มีเจตนาร้าย…
……………
