ั้นหิมะบริเวณรอบๆ มีแนวโน้มจะร่วงหล่นตามมา..
ทั้งสามละสายตาไปยังที่ที่ซูถู และองค์หญิงหย่งชิงยืนอยู่จากนั้นก็พุ่งเข้าไปหาโดยไม่ได้นัดหมายกันมาก่อน ซูถูเหวี่ยงแส้ม้ารัดตัวองค์หญิงหย่งชิงให้ไปด้านหลัง
ทันทีที่หมิงเวยเหยียบตรงนั้นนางก็รู้สึกว่าเท้าของนางลื่น “เราติดกับแล้ว!”
ซูถูซึ่งอยู่ไม่ไกลยิ้มเย้ยนาง “แม่นางหมิงต้องขอบคุณบทเรียนครั้งนั้นที่ท่านสอนให้ข้ารู้ว่าไม่ควรดูแคลนชาวจงหยวน หากคิดแผนก็ต้องคิดแผนซ้อนอีกหลายชุดด้วย”
หยางชูแค่นหัวเราะ “ตามเขาไป! เขาคงไม่คิดขุดให้ตัวเองด้วยหรอก”
หนิงซิวคิดอย่างนั้นเช่นกัน เขากระโดดไปข้างหน้า และพุ่งเข้าหาซูถูกับองค์หญิงหย่งชิง สิ่งที่ซูถูทำได้ดีที่สุดคือทักษะการฟันฆ่าของหูเหริน แต่ในเรื่องของวิชาตัวเบานั้นด้อยกว่าพวกเขา
อย่างไรก็ตามเขาชักกระบี่ออกมาจากนั้นก็มีเชือกห้อยลงมาจากที่สูงซึ่งไม่รู้ว่ามาจากที่ใดทำให้เขาลอยตัวออกไปไกลกว่าเดิม
ในตอนนั้นเองเสียงของชั้นหิมะที่แตกออกรวมตัวกันอย่างหนาแน่นชั้นน้ำแข็งด้านล่างก็ส่งเสียงแตกขนาดใหญ่อย่างไม่รู้จบ หมิงเวยมองขึ้นไปบนภูเขา แล้วใบหน้าของนางก็ซีดลง
“หิมะถล่มครั้งใหญ่ การเคลื่อนไหวใหญ่เช่นนี้ต้องหิมะถล่มครั้งใหญ่แน่!”
สิ้นเสียงของนางก็มีเสียงก้องกังวานดังขึ้นข้างหูหิมะที่อยู่สูงแบกรับไม่ไหวและล้มลงมา หิมะสีขาวใสราวกับผลึกโปร่งแสง เมื่อเกิดการแตกตัวก็ไม่ได้อ่อนโยนไปกว่าภัยพิบัติอื่นๆ หิมะปกคลุมท้องฟ้า และ
