ดวงอาทิตย์ราวกับมังกรขาวที่ดุร้าย ที่น่ากลัวกว่านั้นคืออีกฝ่ายไม่หยุด กระตุ้นที่หนึ่งแล้วไปอีกที่หนึ่งต่อ
เป็นเช่นนี้ทำให้เกิดปฏิกิริยาต่อเนื่องต่างได้รับผลกระทบซึ่งกันและกัน ทำให้ขอบเขตขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
“ทางนี้!” หนิงซิวพบที่หลบภัย ทั้งสามคนไม่กล้าที่จะไม่ปล่อยมือจึงพยายามทำทุกทางเพื่อไล่ตามซูถู เมื่อเข้าใกล้ก็มีแสงเย็นวาบในดวงตาของหมิงเวย อาวุธที่ซ่อนอยู่ก็ยิงเข้าใส่ซูถูและองค์หญิงหย่งชิง ซูถูยกกระบี่ขึ้นสกัด
“ติงๆ!” คลื่นเสียงของหนิงซิวโจมตีซูถูอย่างราบรื่นทำให้ความเร็วของเขาช้าลง หยางชูฉวยโอกาสนี้ชักกระบี่ตวัดใส่อีกฝ่าย
ซูถูตวัดกระบี่สกัดกั้น อย่างไรก็ตามทั้งสามคนรวมพลังกันทำให้เขาที่พาองค์หญิงหย่งชิงไปด้วยจะถอนตัวหนีง่ายได้อย่างไร เขาพ่นลมหายใจแขนของเขาถูกยิงจนได้เลือดไอกระบี่พุ่งเข้าใส่ทำให้แส้ที่พันตัวเขากับองค์หญิงหย่งชิงขาดออกจากกัน
“อา!” องค์หญิงหย่งชิงตกใจและเอื้อมมือไปหาซูถู “ช่วยข้าด้วย!”
แต่ซูถูดึงเชือกด้วยมือข้างหนึ่ง มืออีกข้างถือกระบี่จะเอามือที่สามที่ไหนไปจับนางแล้วด้านหลังยังมีอีกสามคนที่จับตามองอยู่เขาจึงทำได้แค่ดันตนเองขึ้นมา ส่วนองค์หญิงหย่งชิงก็ล้มลงไป
เสียงที่ดังก้องดังขึ้นเรื่อยๆ หิมะปกคลุมท้องฟ้าและชั้นหิมะก็ถล่มลงมา ครู่หนึ่งองค์หญิงหย่งชิงและขันทีเฒ่าจงจี๋ที่ติดตามนางมาห้าสิบหกสิบปีก็ล้มลงที่จุดเดิม จากนั้นถูกหิมะปกคลุมทั้งหมด
หมิงเวยไม่รู้สึกยินดีเลยแ
