ม้แต่น้อยเมื่อนางเงยหน้าขึ้นก็เห็นใบหน้าของซูถูที่ไม่มีอาการตื่นตระหนก แต่กลับมีรอยยิ้มผุดขึ้นมา และอ้าปากพูดบางอย่างออกมา
ขอบคุณมาก ไม่มีโอกาสแล้ว
เมื่อไม่มีองค์หญิงหย่งชิงเป็นตัวถ่วงให้เหนื่อยซูถูดึงเชือก และรีบออกจากระยะโจมตีและกระโดดขึ้นไปบนหน้าผา ความลาดชันนี้ไม่มีทางที่จะตกลงมาได้ พวกเขาสามคนเองก็ไม่สามารถตามไปได้เช่นกัน
“ทางนั้น!” หยางชูตะโกน หิมะและหมอกปลิวว่อนไปทั่ว ฝุ่นฟุ้งกระจาย อากาศที่หนาวเย็นก็ไหลเข้าสู่โพรงจมูกทำให้นางตัวสั่น ข้างหลังเป็นหิมะถล่ม ทั้งสามคนต้องเลิกไล่ตามและรีบหนีเอาชีวิตรอด
เสียงที่ดังก้องใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ราวกับว่ามังกรหิมะกำลังไล่ตามตราบใดที่พวกเขาช้าไปหนึ่งก้าวพวกเขาจะถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ อย่างไร้ความปราณี ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเพียงใด หมิงเวยรู้สึกว่าอากาศในอกของนางหมดลง และฝีเท้าของนางก็เบาลงเล็กน้อย
หยางชูสังเกตเห็นและดึงนางออกจากกองหิมะ และเหาะไปอย่างรวดเร็ว
หนิงซิวเองก็หยุดชั่วครู่และช่วยดึงนาง เสียงหิมะถล่มที่อยู่ข้างหลังค่อยๆ หายไป และในที่สุดพวกเขาก็ไม่สามารถไล่ตามได้อีกต่อไป พวกเขาทั้งสามต่างหนีออกจากบริเวณหิมะถล่ม เมื่อมองย้อนกลับไปพวกเขาอดไม่ได้ที่จะทำสีหน้าสยองขวัญ หิมะที่สูงตระหง่านลื่นไถล และซ้อนเป็นภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะหนาทึบบนเส้นทางภูเขา
สถานที่ที่พวกเขาเดินผ่านมาเปลี่ยนรูปลักษณ์ไปอย่างสิ้นเชิง ตอนนี้ไม่เพียงแต่กองทัพแคว้นฉีเท่านั้
