นที่ไม่สามารถกลับไปที่ไป๋เหมินเซี่ยได้ แม้แต่พวกเขาก็หาทางออกไปไม่ง่ายเลย
“ซูถูผู้นั้นเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วจนน่ากลัว!” หยางชูกล่าวอย่างขมขื่น
“เขาคงคิดเรื่องนี้มาก่อนแล้วเจ้าค่ะ!” หมิงเวยถอนหายใจ
เห็นได้ชัดว่าซูถูได้จัดเตรียมเรื่องนี้ไว้ล่วงหน้าแล้วเขาได้คำนวณไว้แล้วว่าหากพวกเขาถูกพบจะทำอย่างไร
แม้แต่องค์หญิงหย่งชิงยังจงใจไม่เข้าไปช่วยเหลือ ยืมดาบฆ่าคน[1]
“ทำไมเขาถึงอยากให้องค์หญิงหย่งชิงตายด้วย” หนิงซิวไม่เข้าใจ “นางไม่ใช่ย่าของเขาหรอกหรือ”
หมิงเวยตอบ “จริงอยู่ที่นางเป็นย่าของเขา แต่ทั้งสองไม่มีความสัมพันธ์เช่นย่าหลานเลย องค์หญิงหย่งชิงต้องการใช้เขาเพื่อแก้แค้นแคว้นฉีกับแคว้นฉู่ที่เคยยึดแผ่นดินเฉียนเอี้ยนไป ซูถูเป็นเพียงคนที่อยู่ในกำมือของนาง”
หยางชูพูดอย่างเย็นชา “องค์หญิงหย่งชิงสามารถยั่วยุให้เกิดการต่อสู้นองเลือดระหว่างแปดเผ่าในเป่ยหูได้กำลังคนที่ถูกส่งไปอยู่ในเผ่าต่างๆ เป็นเวลาหลายปีถือเป็นภัยเงียบ เมื่อซูถูกลายเป็นผู้นำเผ่าหูแล้วจะปล่อยให้ผู้อื่นควบคุมเผ่าของเขาได้อย่างไร”
“ยิ่งไปกว่านั้นข้าสงสัยว่าเผ่าซีหรงก็ถูกองค์หญิงหย่งชิงยั่วยุเช่นเดียวกัน ด้วยวัยของซูถูแล้วคงไม่มีเวลาไปเตรียมการกับเผ่าซีหรง ดูเหมือนว่าเขาอยากให้องค์หญิงหย่งชิงตายตั้งนานแล้ว เมื่อองค์หญิงหย่งชิงตายในฐานะผู้สืบสายโลหิต เขาสามารถสืบทอดมรดกของนางได้ ในสถานการณ์เมื่อครู่คงไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าเป็นผลจากแผนที
