“กลิ่นอะไรหรือ” งูขาวพูดว่า “ครั้งก่อนที่พวกเราอยู่ที่เขาเทียนเสิน…”
เขาเทียนเสินงั้นหรือ อยู่ห่างจากที่นี่ตั้งไกลยังทำให้งูขาวได้กลิ่นได้คนผู้นี้คงอาศัยอยู่ที่นั่นเป็นเวลานาน
หมิงเวยครุ่นคิด และแล้วก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา นางเงยหน้ามองภูเขาโดยรอบแล้วเลิกคิ้ว หนิงซิวคิดจะเดินต่อ แต่เมื่อเห็นนางผิดปกติจึงหันหลังกลับไปถาม
“มีอะไรผิดปกติงั้นหรือ”
หมิงเวยชี้ไปที่บริเวณโดยรอบ “อาจารย์ดูสิ ถ้าหิมะรอบๆ ถล่มลงมาในเวลานี้ พวกเราก็จะถูกฝัง”
“ใช่ มีปัญหาอะไรหรือ”
พวกเขามีจำนวนมากเกินไปจึงไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้อย่างสมบูรณ์ การเดินทางนี้จึงเลือกเส้นทางที่ค่อนข้างปลอดภัย ในกรณีที่มีหิมะถล่มอีกครั้งพวกเขายังสามารถรักษากองกำลังขนาดใหญ่ไว้ได้จากนั้นรีบเข้าช่วยเหลือ และถอยกลับได้อย่างรวดเร็ว
หมิงเวยพูด “ตามหลักแล้วพวกเราจะมีการแจ้งเตือนล่วงหน้าเพื่อจะได้ไม่เกิดปัญหาใหญ่ แต่ถ้าหากมีผู้ใดจงใจกระตุ้นทั้งสองฝั่งพร้อมกันล่ะก็ พวกเราก็จะสูญเสียคนจำนวนหนึ่งเจ้าค่ะ”
หนิงซิวได้ยินความที่นางต้องการสื่อก็เลิกคิ้ว “จะบอกว่ามีคนจงใจงั้นหรือ”
หมิงเวยพยักหน้าช้าๆ หนิงซิวสังเกตลักษณะพื้นที่อย่างระมัดระวังอีกครั้งและกล่าวว่า “พวกเราต้องรีบไปเตือนตอนนี้ยังทัน”
“เจ้าค่ะ”
หนิงซิวหยิบดอกไม้ไฟแล้วขว้างขึ้นข้างบน
หยางชูเห็นสัญญาณก็รีบสั่งการ “เร็วเข้า บอกแม่ทัพจงให้เร่งความเร็วอพยพเดี๋ยวนี้” อาสวนตอบรับ
จงซู่ไม่คิดสงสัย
