็นความท้าทายที่ยากขึ้น” หยางชูพึมพำ
หมิงเวยเงยหน้าขึ้นและสังเกตภูเขาโดยรอบ “พวกเขาคิดจะคำนวณพวกเรา จะให้พวกเรารอเช่นนี้หรือ ตั๊กแตนตำข้าวกำลังจะจับจักจั่นกินเป็นอาหาร[1] รู้ได้อย่างไรว่าไม่มีนกกระจอกเหลือง”
“ท่านคิดจะโต้กลับหรือ”
หมิงเวยพยักหน้า “ในเมื่อพวกเขาทำให้เกิดหิมะถล่มพวกเขาต้องทิ้งร่องรอยไว้แน่ เราสามารถใช้โอกาสนี้เพื่อค้นหาที่อยู่ของพวกเขาได้เจ้าค่ะ”
…………..
[1] ตั๊กแตนตำข้าวกำลังจะจับจักจั่นกินเป็นอาหาร หารู้ไม่ว่าข้างหลังยังมีนกกระจอกเหลืองคอยจับจ้องจิกกินอยู่ : มองเห็นแต่สิ่งที่จะได้อยู่ข้างหน้า แต่หารู้ไม่ว่ายังมีภัยมหันต์กำลังจะตามมา
