ู้ใดคาดคิดว่าซูถูจะมีความคิดเช่นนี้
อย่างไรก็ตามศพอยู่ทั่วทุกแห่งเป็นการดีกว่าที่จะปราบปรามกองทัพแคว้นฉีในคราวเดียวส่วนเรื่องก่อตั้งราชวงศ์เว่ยตะวันตกค่อยว่ากัน
ไร้ความปราณี ช่างไร้ความปราณีจริงๆ
“เช่นนั้น…” หยางชูมองแผ่นหลังของจงซู่
ประโยคหลังเขาไม่ได้พูด เขาไม่พูดออกมาหมิงเวยก็เข้าใจเป็นอย่างดี
“เขาไม่เพียงแต่คำนวณแนวโน้มของพวกหูเหรินที่เหลือ แม้กระทั่งเผ่าซีหรงยุยง แล้วยังประเมินปฏิกิริยาของแม่ทัพจงด้วย…”
หยางชูพยักหน้าเงียบๆ กล่าวอีกนัยหนึ่งการเดินทางของจงซู่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกลยุทธ์ และเรียกได้ว่าเป็นส่วนสำคัญที่สุดเลยก็ว่าได้
อิทธิพลของแม่ทัพที่มีชื่อเสียงในกองทัพนั้นยากที่จะจินตนาการ ตราบใดที่จงซู่ยังมีชีวิตอยู่ ด้วยเงาของคนที่มีชื่อเสียงกองทัพซีเป่ยจะมั่นคง แต่ถ้าหากเขาเสียชีวิตขึ้นมา ผู้ใดจะประคับประคองชื่อเสียงของกองทัพซีเป่ยเล่า
บุรุษตระกูลจงที่อยู่ในรุ่นเดียวกับเขาส่วนใหญ่เสียชีวิตในสนามรบ ส่วนที่เหลือมีความถนัดในระดับปานกลาง และไม่สามารถแบกรับความรับผิดชอบของผู้บัญชาการทหารสูงสุดได้จงรุ่ยเองก็เด็กนักและยังไม่โตพอ
เช่นนี้มีเพียงคนอื่นเท่านั้นที่สามารถเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดได้
แต่กองทัพฝ่ายซ้ายเป็นที่รู้จักในนามกองทัพตระกูลจงดังนั้นอิทธิพลของตระกูลจงในกองทัพยังจำเป็นต้องให้พูดอีกหรือ เมื่อถึงเวลานั้นพลังการต่อสู้จะลดลงอย่างแน่นอน
“เกรงว่าหากพวกเราไปที่เนินกรวดมันจะเป
